»  Allahaısmarladık

Hayata bakışımız, hayatı algılayışımız ve yaşama tarzımız değiştikçe kelimelerimiz de değişiyor. Belki de tersi oluyor kimbilir? Kelimelerimiz ya şekil olarak aynen kalmakla birlikte artık başka manaları işaret eder hale geliyorlar; ya da yeni benimsediğimiz anlamları işaret etmek için yeni formlar icat veya ithal ediyoruz.

Fatih Okumuş

»  Başına Bir Kuş Konan

kız bir kuş gördü yumdu gözünü

başında kuşuyla yaşadı ömrünü

bir düş gördü, açıldı gönlü

bir kuş gördü: kuş başına devletle kondu

Fatih Okumuş

»  Sırtımızda niye yumurta küfesi yok?

Artık kimseyi sırtımızda taşımıyoruz. Artık kimseye eyvallahımız yok. Oysa büyüklerimiz, altın eşiği olanın gümüş eşiği olana ihtiyacı vardır diye düşünürlerdi. Bizim hiç kimseye ihtiyacımız kalmadı.

Fatih Okumuş

»  Haydin Namaza!

Öyle günahlar vardır ki, Allah yolunda bedenen çalışmaksızın affolunmazlar.

Öyle günahlar da vardır ki, gecenin bir vakti sıcak yatağı terkedip Allah yolunda gözyaşı dökmedikçe affolunmazlar.

Öyle günahlar vardır ki, affolunmaları bir yetimin başını okşamaya, bir insana gülümsemeye, hiç tanımadığın birine merhaba, günaydın demeye bağlıdır.

Fatih Okumuş

»  Cânâ Rakîbi Handân Edersin

Yitik cennet”imsin. Sana giden yollarsa cehennem denizleriyle çepeçevre kuşatılmış. Bir oyun alanı değil mi dünya? Hem de sınav alanı... Sanat oyundur diyenle mimesis diyen aynı şeyi söylemiyor mu o halde? Sanat “yaratışı taklittir” diyense ikisini birden söylemiyor mu?

Fatih Okumuş

»  Geleneğe Adım Attırmak

Klasik şiirimizde birçok şairin, bir gazeli “tuhfe gazel” diye isimlendirdiğini ve kendi şiir söyleme biçiminden “nev-tarz” diye söz ettiğini görürüz. Şair yenilik, orijinallik peşindedir. Bu hem bir temenni, hem de meydan okumadır.

Fatih Okumuş

»  Sevgili Kasidesi

ellerim boşlukta senin

uhut günü dağılan saçlarını arıyor

gözlerim gözbebeklerini hira dağı’nda

gözümdeki damla biliyorum

şu anda yanaklarında soğuyor

Fatih Okumuş

»  Sevgilim İstanbul

ne kadar da İstanbulsun sevgilim

saçların Haliç kızılı gün batımında

Marmara mavisi gözlerin

ellerin minareleri Süleymaniye’nin

Fatih Okumuş

»  Hollanda’daki Turkeye

Geçen hafta Cuma günü,yani 28 Mart’ta Hollanda’nın Belçika sınırındaki “Turkeye” köyünü ziyaret ettik. Bir önceki akşam Vehbi Abi’nin (Vakkasoğlu) Konferansı vardı Midelleburg’ta... Konferans öncesinde Rotterdam İslam Üniversitesi’ni tanıtıcı bir konuşma yaptım. Bizim gidiş amacımız buydu... Özcan da, bana eşlik etmek ve gezmek amacıyla gelmişti. Şoförümüz Mehmet Bey dönmekte acele edince ben konferansın da düzenleyicisi, Vehbi Bey’in ev sahibi Kemal Gül Beyefendi’nin çay davetine icabetle orada kalmaya karar verdim. Arkadaşlarım bekleselerdi, çaydan sonra birlikte dönecektik. Onlar beklemeyince, birgün sonraki köy ziyaretine de kalmaya karar verdim.

Fatih Okumuş

»  Çete Bayramı

12 Şubat Maraş’ta “çete bayramı”dır. Çete bayramı Maraş’ın kurtuluş destanının anısını yaşatır ve her yıl yeniden üretir. Her yıl halkın ve askeri-mülki erkanın önünde lise öğrencileri Sütçü İmam hadisesini yeniden canlandırırlar. Her yıl Sütçü İmam Fransız askeri kıyafeti giymiş Ermeni milislere haddini bildirir ve “otuz birinci teşrin bin dokuzyüz on dokuz”da yaptığı gibi Maraş kadınının peçesine yani namusuna, özgürlüğüne, kutsalına uzanan eli yeniden ve yeniden kırar.

Fatih Okumuş

»  Cennetim Olur musun?

elini tutsam, dünyanın öbür ucuna benimle birlikte gelir misin? bekle desem, dünyanın bir ucunda beni bekler misin?

denizimde fırtınalar çıktığında limanım olur musun? karanlık bastırdığında deniz fenerim, hava açınca yıldızlarım olur musun; bulutlar göğü kapladığında pusulam?

Fatih Okumuş

»  Pertev Bey'in Köpekleri

Münevver Ayaşlı'nın Pertev Bey romanını okudum geçen hafta..

Bir münasebetle, Osmanlı'nın hayvanlara saygısından, merhametinden sitayişle söz ediyor. (Nehir roman. Üç kitap bir arada: Pertev Bey'in Üç Kızı, Pertev Bey'in İki Kızı, Pertev Bey'in Torunları.)

Osmanlı İstanbul’unda hiçbir köpeğin zehirlenmediğini; hiçbir kedinin, hiçbir kuşun aç susuz bırakılmadığını anlatıyor.

Fatih Okumuş

»  Aşk Nasıl Bir Bitkidir?

Erol Evgin’in meşhur bir şarkısı vardı. Belki de bu şarkıyla yakalamıştı şöhreti, bilmiyorum: “Kim demiş ki ben bilmem aşkı sevdayı/ Kim demiş ki ben sevmem yalan dünyayı?” Gerçekten de kime sorsanız “aşk u sevdayı” bildiğini, hatta en iyi kendisinin bildiğini iddia eder. Fakat esasında ne aşkı ne de sevdayı bilmeye imkan ve ihtimal vardır. Herkes tattığı, hissettiğini bilir.

Fatih Okumuş

»  Önce İnsan

Anne, baba, abi, abla, bacı, kardeş, amca, hala, dayı, kayınvalide, kayınpeder, cici anne, üvey anne, kuzen, yeğen, bacanak, enişte, eş, dost, akraba;

amir, memur, bakan, vekil, çöpçü, cumhurbaşkanı, müfettiş, genel müdür, boyacı, tamirci, simitçi, duvarcı, dülger, marangoz, tefeci, fahişe, siyasetçi, riyasetçi, diyanetçi, emanetçi, değnekçi, kürekçi, makinist, börekçi, demirci, bakırcı, kuyumcu, kavaf, mazman, imam, müezzin, kayyım, cemaat, alıcı, satıcı, taşıyıcı, müteahhit, mühendis, tabip, cartlak kebapçısı, semerci,

Fatih Okumuş