|
her zaman birşeylere son verip
her zaman birşeylere başlamak zorunda kalınca
nabzımın yavaşladığını seziyordum
daha ne kadar dayanabilirdim bu yolculuğun değişkenliğine
artık bir yer seçip oturmalıydım
ve penceremin içine sığan manzarayla yetinmeliydim
işte buydu yaşlanmanın belirtisi
hayat benden ayrılıyordu, ben hayatın benden ayrılışını
seyrediyordum
bu yüzden duvarlarımdaki tablolar sonbahar anlatıyordu
bu yüzden şimdiden terkedilmişti gelecek
|
