YAŞAM  EY

Kum saati boşaldıİ durun, yeniden kurun!

Hiçkimse’nin kalbinde Hiç’le buluştu Zaman,

Günkörü bir şiire ansızın bulaştı kan,

Durun, saati kurun, Hiç’i Hep’e savurun!

Canım canıma geçti: Kirpikte kaldı Söz’üm,

Öptüğüm sen değilsin, her dudak bilsin bunu,

Durun, kurun, doldurun yalnızlığın kumunu,

Susku’yla dolup taşssın hem gecem, hem gündüzüm.

Saatin kumu doldu: Şimdi her kum, bir altın!

Hiç’teydim, Hep’i buldum, Hep’i buldum da n‘oldu?

Durun, yeniden kurun, altınımı çoğaltın!

Sen tektin, ben çoğuldum: Tekil kıldım kendimi.

“Yok”taki var mıydım ben, yoksa “var”daki yok mu?

Durun, doldurun sonsuz bir aşkta saatimi!

Ahmet  NECDET