KOR AYAKLAR

I.

geç kaldım

bölüşüldü gökler

talan edildi güneş

el konuldu ay yüzlü çocukların mehtabına

yıldızlar sökülüp alındı gecelerimizden

ıslanamadım parmaklarında

göğsüme ılık ılık rüzgarın değil

ateşin düştü

bu yüzden

            alnıma granitler sürüyorum

            çağdaş yasalardan

ve keskin sözlerden

bir İstanbul gecesine

dokunup geçiyor kanatlarım

II.

bir neon lambasından sızıyorum

köprü altı çocuklarının gözbebeklerine

afrikada çöl

asyada dağ

ortadoğuda kan

bir kadın çığlığıyım Laleli’de

kartal bakışlı bir çocuk oluyorum Caharkale’de

ve sivri uçlu ağır bir taşım Filistin’de

alnıma kristaller sürüyorum

tipili yollarda

            yüreğimi güneşine ayarlıyorum

            ve geçiyorum

            yüzleri mor mendillere yapışmış

            insanların ülkesinden

III.

geçiyorum

pabuçları hindi kanına bulanmış

adamların yanından

arınamadım parmaklarında

ciğerime serin sebillerin değil

ateşin düştü

yandım

yandım

ve geç kaldım

bir damla bile olamıyorum

tatsız tuzsuz bir akşam üstüyüm

kolsuz kanatsız bir yalnızlığım bu şehrin

gül yakılan bulvarlarında

Ferman  KARAÇAM