EBEMKUŞAĞI
 

beyaza dokundum ilkin

bir yalnızlık bir üşüme düştü dilime

bıraksalar kopuverecektim

hep sırtından hançerliyordu ışığı

ölüm vardı kollarında

hiç sevemedim siyahı

yorgun bir sonbahar düştü yüreğimin dallarından

sarıda ıssız buğday tarlalarım

ve romatizmalarım

biraz hüzündü kahverengim

paslı kiremitlerden damlayan gözyaşlarıydı zaman

yosunlandı ellerim

hiç tanımıyordum pembeyi

yabancı bir gülümsemeyle baktı ağaran saçlarıma

ağlayıverecektim

yarin gözlerine sürdüm moru

kekre aşkların gün bitimi ayrılıkları kanasın istedim

böyle renk görmedim

yüreğim bozkır alevi sevdalarla kundaklandı

biraz özlem biraz aşktı kırmızı

içimde o bildik sızı

gözlerinde gördüm çağla yeşili

sevişmeye çağırıyordu

sarıyla mavinin gayrimeşru çocuğu

düşlerimi amansız yolculuklarla boyadım

denizler yağmalarken bu rengi

durmadan büyüyordu mavi

ayıklayıp içlerinden siyahı

karıştırdım bütün renkleri

bir ebemkuşağı yaptım elimle

ip atladım doyasıya

sevgilimle

Eşref KARADAĞ