ADINI BİLMEYEN ŞİİRLER
 

çiğneyip geçerek yokluğun bütün çöllerini,

sıyrıldım sensiz gecelerin hainliğinden...

hicretteydi kaçışlarım.

kayboldum.

korktum.

irkildim.

hira karanlığıydı gözlerin.

bildiğin o fukaralıktan öte..

bir şey de yoktu üzerimde

okuyup aşkın vahyini,

inzivaya çekildim gözlerinde.

güvercinleri öpen bir yalnızlık mıydı benimki,

örümcek ağındaki çaresizlik mi..

bir dost sıcaklığı ararken ellerim,

eşkıyaları sardı etrafımı, sensizlik çöllerinin...

taşa tutulurken ben

ücrasında Taif’imsi bir hasretin,

kimbilir,

şimdi hangi çölün süngüsünde...

ve hangi serabın gölgesindesin..

savurup bir avuç kumu kabuslarımın üzerine...

savuşup gidebilsem,

kavgalarımın arasından,

adını bilmeyen şehirlere...

medinesi olsan yorgun ömrümün...

bir mutluluk asrı bahşetsen bana,

bütün hüzün yıllarımı unutturan...

karanlığın kuşattığı kandilim olsan,

celladı olsan yahut

gözlerine mil çekilesi gecelerimin..

işte o zaman ben

haykırırım sensiz de olsam bu yerde...

senin türkünü söylerim hep...

adını bilmeyen bütün şehirlerde...

Sebahattin ÇELEBİ