SENDE...
 

Gönül hicranıma yoldaş...

Bir kara ağacın gölgesindeyim bu gün,

Yarası kapalı yiğidin yüreğine sorarım yanmışlığı..

“Yürek bilmek ister” derim, sessiz yakarışları

Senin gezdiğin yollarda sana hasret kalanları,

sahi kim onlar?

Anlatabilir misin yarım kalmışlığı..

Bitti sanıp alkışlarken, yeniden başlamayı

Her dönemeçte karşına çıkan zorlu savaşları..

Her dönüşte yeniden tutunmayı ve yeniden tutundurmayı

Sahi ! Kimlere döndün yüzünü,

Kimlerle döndü yüzün bahara..

Kaç bahar geçti senden

Ya da kaç baharı görmezden geldi yüreğin?

Kaç yangın bıraktın geride

Ya da kaç yangına bahar oldu gözlerin

Yürüdüğün yollarda duyurabildin mi hiç ayak seslerini uzaklara

Yitip giden onca kalabalığın arasından çekip alabildin mi sana ait gölgeleri?

Uzakların inadına geri getirebildin mi artık dönmeyişleri,dönmeyecekleri

Peki kaç dönenden memnun kaldı yüreğin...

Hiç bu kadar soğuk olmamıştı ellerin...

Sen yine dönmeyeceklere yaz sevgili..

Onlara söyle en hicranlı besteleri

Ve ben..!

Ben seni dinlerim,

sonuna dek dinlerim

Sonsuza dek...

Ve ben yine sözlerinin en ağır anlamları sırtladığını düşünüp

Her dinleyişte

Sende yüreğimi yenilerim...

Sığ sularına çekilip gözlerinin,

En masum haline bürünüp

Yine sana koşar yüreğim

Sende büyür,

Sende çoğalır

ve yine

sende tazelenirim..

Hümeyra TÜRKSOY