|
Leyl
geldi, dolunay halelendi; o sahil çimlerinde uzanası geldi anıların
Meyl
edince gönül bir garip neşe sardı viran bağı; atra sardı bucakları
Veyl
etmeyeli çok oldu, kime kimseye; n’em kayboldu, n’em n’oldu
Eyyy
dehr!
Eyyy
asr!
Tur
üstüne sis çöktü
Nur
üstüne rehavet...
Ezelde
çözüldü düğüm, sır o vakte gizlendi
Ebede
doğru yola çıktı ruh; azaldı, çoğaldı, alçaldı, yüceldi
Heyy
kul!
Heyy
zull!
Bekleme
baharları, onlar zamanın gerisinde kaldı
Naz FERNÎBA
|
