|
sevgili...
usul
usul adımlayacaksın bu hayatta
adımların
usul usul basacak yere
sen
an’ların
tadına bakarken ritmini duyacaksın
dökülen
şelalenin
açan
çiçeğin
ve
dünyanın
bilmem neresinde verilen son nefesin
ey
sevgili!
anar
gibisin biraz nefret katılmışlıkla
öfke
belki
belki
bulanmış biraz savdaya,
aşk’a...
ve
sessizliğin
ardından haykırışın gelir
taa
buralara
dünyanın
bilmem neresinde birşeyleri bekleyen bana
sevgili...
tutmak
isterse elin karanlıktan çıkan aydınlığı
uzanırsan
boşluğa doğru
yüreğin
dolar dolar taşarsa
ve
gözlerin
dayanamaz gözyaşına bulanırsa
O
var
bir
büyük sevda var adına yaşanan
dünyanın
bilmem neresinde ben varım umuda tutunan
ey
sevgili!
ben
severim
ben
sevmeyi severim üstelik
çalı-çırpı,
börtü-böceği
çatı
katında gezinen ay kediyi
ve
gözlerindeki
gülümsemeyi
hatırlar
mısın ya sen
dünyanın
bilmem neresindeki beni
sevgili...
ey
sevgili!
Naz FERNÎBA
|
