YÂR GECE YÂRİM GECE

Uykularım eskisi gibi değil

Dağılmışlık ve dökülmüşlük hâkim tenime

Uyumamış gibi uyanıyorum yeryüzüne

Yığın halinde bir sürü düşünce

Çözülmek için gündüzü bekliyor.

Ya şu kalbim!

Bir tutam sevgiye hasret

Vakti vakte ekliyor.

En çok ellere takılıyor gözlerim

Birbirine sevgiyle kenetlenmiş ellere

Zihnim hep bu görüntüye takılı

Bir harcanmışlık fikri

Korkunç bir perişanlık sarıyor içimi

Şehir zamansız tükeniyor bende

Erişilmez ve ulaşamadığım bir duygu bu

Renkleri renklere uyduramıyorum

Ben bu gecenin seyrine

Bir anlam katamıyorum

Bu sorgunun acısını

Her gün her saat

Ruhumda taşıyorum

Gece girince ben

Hayal ülkesinin bir üyesiyim artık

Sokak lambalarına çarpar feryadımın yankısı

Loşluğunda birikir içimi saran sızı

Bir bir tükenir zaman, şarkılar dile gelir

Bu nasıl sevdadır ki, ne biter ne tükenir

Sırrımı açamadım kimseler bilmez beni

Şu dökülen gözyaşım seni anlatır seni

Ben hayal ülkesinin sevgiye aç şairi

Kim okuyup kim dinler şu yazdığım şiiri

Bu hal her gün böyledir, yoldaşımdır hep gece

Ben söylerim o dinler; YÂR GECE, YÂRİM GECE...

İsmail BİNGÖL