ESKİ BİR DOST

Sahabiye Medresesi’nin köşeyi döner dönmez karşılaştık. Sarılıp öpüştük. Bir iki hoşbeş, hâl hatırdan sonra birlikte yürümeye başladık. Gidecek bir yerim olmadığı için onun istikâmetine ayak  uydurdum. Uzun zamandır görmüyordum onu. Son kez on yıl kadar önce, yine böyle bir kış günü gördüğümü hatırlıyorum. İyi bir arkadaştı. Askerde de beraberdik. Acemi birliğinde çavuştu. Çoğu kez angarya işlerden onun vasıtasıyla kaytarırdım.  Askerlik anılarından, karavanadan söz ettik bir süre.

- Hiç değişmemişsin, dedim.

Oysaki çok değişmişti. Son gördüğümde biraz daha toplucaydı. Şimdi zayıflayan bedenine ince pardösü, yuvarlak yüzüne de  kalın bıyıklar yakışmamıştı. Oysa bıyık bırakmayı hiç sevmezdi. 

- Evlendin mi, diye sordum.

- İki çocuğum var, dedi. 

Sonra derin bir nefes aldı.  Gözleri uzaklara doğru  dikildi. Bir şeyler  anlatıp anlatmamak konusunda kararsız gibiydi.

Sahabiye Mahallesi’nin iç taraflarına doğru saptı. Nedense içimden bir ses onunla birlikte  gitmemi  istiyordu. Konuşacak bir şey de bulamıyordum. Oldum olası havadan sudan bahsetmeyi de  sevmezdim. Bir müddet konuşmadan yürüdük. Çok dalgındı. Bir ara önündeki taşı görmeden tökezledi, düşecek gibi oldu. Oysa bir zamanlar futbol oynağını bildiğim arkadaşım ayağına çok çevik birisiydi. Tökezlemesinin ayıbını örtmek ister gibi tüm kabahati ayakkabısına yükledi:

- Bu ayakkabılarda çok sıkıyor dedi.

Ayaklarına baktım. Eskimiş iskarpinler boyasızlıktan iyice kurumuştu.  Aceleci bir kişiliğe sahip olduğu için askerdeyken “Telâşe memuru” diye lakap taktığımız arkadaşımın böylesi dalgınlığına ve değişmesine bir anlam veremedim. Bunca değişikliğin sebebini öğrenmek istiyor fakat bir punduna getirip soramıyordum. O “telâşe memuru”nun yerini alan, bu duygulu, dalgın adamı bir türlü anlayamıyordum.

- Eee anlat bakalım, ne var ne yok? Bilirsin biz eski dostuz. Hâlâ aynı işte misin? diyerek açılmasını istediğimi ima etmeye çalıştım. Sözlerimdeki gizli manayı anladığından mıdır, yoksa anlatmak için fırsat kolladığından mıdır nedir, içini çekerek yavaş yavaş konuşmaya başladı.

- Sorma be birader, ne hallerdeyim bir bilsen. O senin bildiğin işten ayrıldım. Birbuçuk yıl önce başka bir işe girmiştim. Ama önce karımdan bahsedeyim. İkinci çocuğuma hamileydi. Annemin bildiği bir ebe var. İşyerinde sigortasız olduğum için doğumu ona yaptıralım dedik. Keşke yaptırmasaydım. Çocuğu alırken içerde eş midir, parça mıdır nedir bilmiyorum, onu unutmuş. Karımda bir kanamadır tuttu.   Gecenin üçünde devlet hastanesine götürdüm. Hemşiresi, memuru hepsi ayrı bir âlem. Karşımıza bir sürü formalite çıkardılar. Karım kan kaybından gidecek aldıran yok. Neyse uzatmayalım, pratisyen bir hekim nöbetçiymiş.  O karımın durumunu görür görmez “Ben müdahale edemem, uzman hekimin görmesi gerek.”dedi.  Mütehassıs hekim evinden arandı, gezmeye gitmiş. Cep telefonu cevap vermiyor. Kaldık mı gece yarısı ortada. Karım kıvranıyor, ben bağırıyorum. Ambulansla tıp fakültesine gönderdiler. Orada bir doktor karımı görür görmez içeri aldı. Ben dışarıda onunla birlikte sancı çekiyor, onunla birlikte ağlıyorum. Ne kadar bekledim bilmiyorum, nihayet doktor dışarı çıktı. “Tamam.” dedi “Sen git, sabah gel. Yapacak bir şey kalmadı.” Ne bileyim ben kardeşim.

- Eee sonra... diye sordum merakla.

- Tuttum kuzu kuzu evime gittim. Ertesi gün sabah erkenden fakülteye koştum. Karımın ölüsünü verdiler bana. İki çocuğumla beni bırakıp gitmiş.

- Yapma! Demişim üzüntü ve şaşkınlıkla.

- Evet maalesef, tam bir yıl oluyor. Hastanede gece müdahale eden doktoru aradım, bulamadım. Hastaneyi terk edip gitmiş, kayıp. Allah’tan ki çocuklara bakacak annem var. Yoksa halim perişandı. Sonra ben karımın üzüntüsüyle bir tuhaf oldum, doğru dürüst işe güce bakamadım. Çıkardılar beni.  Şimdi altı aydır işsizim.  Bir haftadır eve çocuklar uyuduktan sonra giriyor, sabah erkenden onlara gözükmeden çıkıyor, aylak aylak dolaşıyorum.

 Konuşacak bir şey bulamıyordum.

- Neden diye sordum gayrı ihtiyari.

- Çocuklar çikolata diye tutturdular.  Tamam alırım diye söz verdim, alamıyorum. Her gün çikolata gelecek diye yolumu gözlüyorlar. Onlara yalan çıkmamak için bebeler  uyuyana kadar dışarıda gezip duruyorum. Çoğu kez gidecek bir yer de bulamıyorum. Dert bununla bitse... Şimdide ev sahibi, kaç aydır kira ödemiyorsunuz çıkın diyor.  Geçen ev sahibiyle konuştum. Dul bir kadın. Tek geçim kaynağı bu evmiş. Askerdeki oğluna  da para göndermek zorundaymış. Bana da hak verin, diyor. Ne yapacağımı şaşırdım kaldım. Sen ne dersin?

Cevap veremedim. Bir paket sigara çıkardım. Oysa ki bırakmıştım. Canım sıkıldığı zamanlar  yakarım düşüncesiyle, her ihtimale karşı yanımda taşıyordum.  Önce ona tuttum. Hiç itiraz etmeden aldı. Sigara dudaklarında sallanıyordu. Yaktığım kibriti sönmesin diye elleriyle perde yaptı. Dudakları gibi elleri de titriyordu. İlk dumanı yutarmış gibi ciğerlerine çekti. Uzun süredir sigara içmediği belliydi. Oysa benim tanıdığım” telâşe memuru” iyi bir sigara tiryakisiydi. Cebimdeki paketi yanına bir yirmi milyon koyarak cebine soktum.

- Bende fazla var. Bunu sen al dedim.

Hiç ses çıkarmadan başını önüne eğip yürüdü.  Sonra sanki beni ilk görüyormuş gibi yüzüme baktı.

- Sahi sen ne yapıyorsun? Yine gazetecilik, yazarlık falan yapıyor musun?

Dudaklarımı bükerek gülümsemeye çalıştım.

- Gazeteciliği bıraktım. Ama yazarlık bir tutku bende, dedim.

- Emekli oldun mu?

 - Evet, şimdi bir dergi çıkarıyoruz.

Bir bakkalın önünden geçiyorduk. Durdum.

- Müsaade edersen şuradan yeğenlerime bir çikolata alayım dedim.

- Ama, dedi yutkundu. Gerisini getiremedi. Sessizce başını önüne eğdi. Bakkala girip iki çikolata aldım.  Hiç konuşmadan cebine koydum.

- Onlar uyumadan gidip vereyim bari ,dedi.

Oysa daha akşam bile olmamıştı. Anlaşılan bir an önce eve gidip çocuklarını doyasıya sevmek istiyordu. El sıkışıp ayrıldık.  Bir süre öylece kararsız kaldım. Sonra ara sokaklardan caddeye doğru koşar gibi yürüdüm. Bir kedi çöp tenekesini karıştırıyordu.

Eve gidip yazmalıyım bunu diye düşündüm.

Ümit Fehmi SORGUNLU