BEKLEMEK

DURAĞA GELELİ YARIM SAAT OLMUŞTU. Beklemekten bacakları sızlamaya

başladığından küçük mesafede gidip gelmeyi denedi. “Neden bu kadar gecikti?

” diye düşündü. Daha önce hiç bu kadar beklememişti. “Hep aynı saatte

geliyorum” diyerek saatine bir daha baktı. Dörde geliyordu işte. Otobüs

bozulmuş olmalıydı. Belki de lastiklerden biri patlamıştı. Yine de hiç bu kadar

uzun süre beklediği olmamıştı. Yere oturup biraz dinlenmeye çalıştı.

Karşısındaki yüksek binaları süzdü bir süre. Onlar bitince arkalarındaki binalara

göz attı. Sonra altı şeritli yola takıldı bakışları. Yolda gidip gelen arabalar garip

görünüyordu. Hiçbir yerde hiçbir zaman durmuyorlarmış gibi sürekli hareket

hâlinde olduklarını varsaydı birden. İnsanı çileden çıkaracak derecede can sıkıcı

bir ayrıntıydı bu. Herkes nereye gidiyordu böyle?

Otobüs hâlâ görünmüyordu ortalıkta. Birilerine sorsa iyi olacaktı ama

görünürde birileri de yoktu. Bu duraktan bir tek kendisi biniyordu zaten. Daha

önce başka bir yolcuyla da karşılaşmamıştı. Yolun karşısındaki gündüz vakti

ışıkları yanıp sönen markete gidip sormayı geçirdi aklından, ama bu risk almak

demekti. En az yirmi adım ilerideki yaya geçidine gitmek, ışığı beklemek, altı

şeritli yolu geçmek, markete girip sormak, sonra geri dönmek çok uzun

sürebilirdi ve bu süre içinde de otobüs gelip gidebilirdi. İşte o zaman iş işten

geçerdi. Üstelik sorularına yanıt alacağı da kesin değildi. Markette

karşılaşacağı kişinin buradaki duraktan habersiz olma ihtimâli bile vardı.

“Pardon, anlayamadım. Durak mı dediniz? Nerede, hani? Daha önce hiç

otobüse binmedim. Demek yolun tam karşısında bir durak var. İnanın hiç

bilmiyordum. Kusura bakmayın size yardımcı olamayacağım. Ama isterseniz

müşterilere sorabilirsiniz. Belki konuyla ilgisi olan çıkar...” Falan filan... Yarım

saat sürme ihtimâli olabilecek bir duruma girmemeliydi. “Düşünmesi dahi

tahammül edilir gibi değil” diye mırıldandı. Vazgeçti.  

Biraz daha beklemeliydi, nasılsa gelirdi. Hiç gelmediği olmamıştı, aslında

geciktiği de hiç olmamıştı. Kesin önemli bir sorun çıkmıştı. Saat beşi geçiyordu

işte. Beklemek korkunçtu. Berbat hissediyordu insan kendisini. Bunu ancak

bekleyen anlayabilirdi. Hayatında hiç beklememiş olan bilemezdi. Çantasını

başının altına koyup uzandı. Gökyüzünü gezindi bir süre. Berrak mavide

dolanan beyaz öbekleri saydı. Ama hâla otobüs gelmemişti. “Ne olacak şimdi?”

diye düşündü. Sağda solda, kaldırımda, bu tarafta, karşı tarafta hiç yürüyen

insan yoktu. Kimse yürümeyi denemiyordu burada. Belki de bu yüzden otobüs

gelmekten vazgeçmişti. Neden olmasındı. Mümkündü tabiî. “Ben varım ama,

otobüs bunu çok iyi biliyor. Her gün aynı saatte burada bekliyorum” diye

düşündü. Sanki biraz da öfkelenmişti. Düşüncesinden geçen kelimeler biraz

sert vurgu yapmış gibi geldi ona. Sakinleşmeliydi. Şimdi bir otobüs yüzünden

gerilmenin hiç sırası değildi. Dünya hâli. Her şey, her zaman yolunda gidecek

diye bir kaide yoktu sonuçta. Ara sıra değişiklik yaşamanın tadına varmalıydı.

Yine de biraz sıkıcıydı. Yani işin içinde beklemek olmasaydı belki keyifli olabilirdi

ufak değişiklikler. Beklemenin sinirleri bozan tarafı ağır basıyordu.

Gözlerini kapattı. Uyuyakaldığında arabalar hâlâ yolda akıyordu. Anlık

rüyasında büyük beyaz bir otobüsü kovaladığını gördü. Dar sokaklardan

geçerken otobüs çarpmamak için bir incelip bir kalınlaşıyor, bazen karşısına

çıkanların üzerinden zıplıyordu. “Hiç böyle otobüs görmemiştim” diye düşündü.

Arkasından koşarken bir yandan da ona sesleniyordu var gücüyle: “Hey dur!

Beni almayı unuttun!” Ne çok bağırmıştı ki kısık sesini kendisi bile duyamamıştı.

Çok zamandır otobüs önde o arkada bu vaziyette idiler demek ki. Birden şehir

bitti. Yol bitti. Zemin bitti. Uçmaya başladılar. Neredeyse bir kelaynak ile

çarpışıyordu. “Önüne baksana, uçmayı bilmiyorsan ne işin var burada? İn

aşağıya!” diye çıkışan kelaynak ile konuşabilmeyi diledi bir an. Tam bir şey

söyleyecekken otobüsün karanlığın içinde kaybolmak üzere olduğunu farketti.

“Eyvah! Kaybedeceğim” diyerek uçuşunu hızlandırdı. Otobüs bir kara deliğin

içine atlamıştı.

Yoldan hızla geçen itfaiye arabasının siren sesiyle korkuyla yerinde zıplayarak

uyandığında önce nerede olduğunu anlayamadı. “Burası da neresi böyle? Ne

işim var benim burada?” diye mırıldandı. Otobüs durağında olduğunu

farkedince rüyasındaki otobüs hayâl meyal canlandı gözünde. Ayağa kalkıp

çantasını sırtına aldı ve yürümeye başladı. “Hiçbir şeyi beklememeliyim” dedi.

Bekleyerek kim bilir neleri kaçırmıştı. Bu kadar hızlı bir hayatta beklemek

gerilemek demekti. Şimdi, nelerden geri kalmış olabileceğini kestirmeye

çalışıyordu. Ama ne kadar düşünürse düşünsün bunu bilebilmesi mümkün

değildi.

Naz Ferniba