DEVİNENLER

Kızın baktığı her şey kımıldanıyordu. Kağıtlar hafif bir rüzgar etkisiyle dalgalanıyor gibiydiler durdukları yerde. Hani yanan bir mumun üzerine bir kağıt tutarsınız da hafif hafif hareket eder ya belli belirsiz, işte öyle. Sonra silgi sanki bir şeyleri siliyordu kendibaşına. Kalemlik de içindeki kalemleri bir ahenkle hop hop hoplatıyordu bir aşağı bir yukarı, bir aşağı bir yukarı. Kitaplar raflardan aşağı atlamaya başladılar sonra. Yere iner inmez sayfalarını hızla çevirdiler çevirdiler, bir başlığı arar gibi. Dolabın kapaklarına bulaştı bu hareketlilik yavaş yavaş. Bir açıldılar, bir kapandılar. Halı havalandı. Uçtu odada bir süre, açık pencereden gökyüzüne doğru yöneldi. Sırayla her şey bildiği işi yapar oldu.

Kız odadan korkuyla çıktı. Evin diğer eşyalarına bakındı hızla. Duranlar vakit kaybetmeden diğerlerine eşlik ediyor bir dans havasında salınıyorlardı. Sanki derinden müzik sesi de duyuluyordu. Bir bir yetişebildiği bütün ışıkları yaktı. Işıklanan her oda hareketsizliğe bürünüyordu. Işığı söndürür söndürmez kaldıkları yerden devam ediyorlardı.

Kendisini evin bahçesine attı. Ağaçlara baktı karanlıkta. Yaprakların hışırtısını duydu. Çimlere baktı sanki yürüyorlardı. Dikkatle bakınca her şeyin köklerini toplayıp koştur koştur biryerlere yetişmeye çalıştığını farketti. Bahçe kapısı gacır gucur bir açılıyor bir kapanıyordu. Taşlar yuvarlanıyordu. Hareket her şeye bulaşmıştı her şeye, baktığı her şeye, görebildiği her şeye... Devinmek bu işte dedi birisi. Gördüğün gibi her şey devinim halinde. Cansız zannettiğimiz her şeyde bir hareketlilik var. Birden kütüphane görevlisini gördü karşı kaldırımda. Bu sözleri söyleyen oydu. Elinde bir dosya tutuyordu. İçinden çıkardığı kağıtları bir bir havaya savuruyor arkalarından el sallıyordu. Sayfalardan harflerin kelimelerin düştüğünü gördü kız. Yere çarparken metalik bir tınnnnn sesi çıkarıyorlardı. ‘Harflerin metal olabileceğini hiç düşünmemiştim’ diye mırıldandı. Tınnnnn’lar öyle çoğaldı ki hepsi biraraya gelince tok bir gong sesine dönüştüler. Kulaklarını iki eliyle kapadı kız. Ses korkunç bir yüksekliğe ulaşmıştı. ‘Ne çok harf varmış’ diye bağırdı sesini kütüphane görevlisine duyurmaya çalışırmışcasına. ‘Ama daha fazla kalamam burada. Kusura bakmayın. Adımlarımı durduramıyorum.’ Daha sözünü tamamlayamadan sokağın köşesinden döndü. Karşılaştığı ilk manzara marketin camlarından dışarı çıkmaya çalışan yiyeceklerdi. ‘Siz de mi deviniyorsunuz’ diye sordu. Cevap alamayınca her devinenin konuşamayacağını düşündü. Yoluna devam etti. Karşısına çıkan her ne var ise bir şekilde hareket etmeyi başarıyordu. Bir de baktı ki yolda yürüyen bir kendisi değil. Hoplaya zıplaya gidenler, karşıdan gelenler... yol epey bi kalabalıktı üstelik. Onlara çarpmamaya dikkat ederken neredeyse bir muzun üzerine basıp onu eziyordu. Bir çamaşır mandalı bir gömleğin peşine takılmış ona tutunmaya çalışıyordu. Hangi birine bakacağını bilemeden, nereye gittiğini de anlayamadan yoluna devam etti. Ama nedense hiçbir yere gitmek içinden gelmiyordu. ‘Durmanın ve durdurmanın bir yolu olmalı’ dedi. Bakındı sağa sola. Sonra evde ışığı yakınca her şeyin durduğunu hatırladı. Gökyüzüne çevirdi başını. Dolunay’ı aradı.

‘Heyyyy dolunay! Lütfen güneş’i çok acele çağırır mısın.’

‘Niye lazım sana güneş?’ diye sordu dolunay.

‘Bu yorgunluğa daha fazla dayanamayacağım. Her şeyin durması için ışık olmalı.’

‘Ama daha sabaha çok var.’

‘Sen yine de çağır güneş’i belki gelir.’

‘Bu çok zor. Hem o gelirse ben gitmek zorunda kalırım.’

‘Lütfen bu kadar çok devinim görmekten sıkıldım. Biraz dinlenmek istiyorum.’

‘Sen sormamış mıydın bugün kütüphane görevlisine devinimin ne olduğunu?’

‘Evet ben sormuştum.’

‘O da sana cevabı veriyor işte. Asla unutmazsın.’

‘Evet ama ben evime gitmek, uyumak istiyorum. Bunu nasıl yapabilirim?’

‘Gözlerini aç.’

  Naz Ferniba