Eflâtun cibinliğin hapisliğinde Mefhûm, zindan hapisliğinden bin beter olmuş. Bir güzelliğe kapatılmış bu kez, altın kafesinden şikâyetlenen bülbül misali. Uçmak dilemiş. Uçmak ve yüreğinin orta yerine düşen korun sebebini arayı arayı bulmak, bulup serin suların ferahlığına kavuşmak, kavuşup her bir derdi ol başından def etmek, gül femden bûse alaraktan aşk ateşini söndürüvermek... Yumruklarını sıkıp Mefhûm cibinliğe en beterinden, beterin de beterinden bakmış, ki bu bakışlar kılıçtan keskin bir hâl alıvermiş. O an gözlerinden yaşlar boşanmış işte. Ağlaya ağlaya akmış Mefhûm, ağlaya ağlaya kendinden geçmiş Mefhûm; ağlaya ağlaya sular seller misali derelere dolmuş, varmış ırmaklara, ırmaklardan denizlere, denizlerden göğe... ağlaya ağlaya kurumuş da kadid olmuş. Eflâtun cibinlik dahi kahrından imdad edeyim demişmiş.

İşte ol vakitte, Mefhûm yatak hapsinden bitâb düşmüş iken, kapı açılmış ve bir güzeller güzeli, şehlâ bakışlı, duruşu sultanlara nazır, bir başka harikulâde girmiş içeri. Neredeyse parmak uçları üzerinde ilerleyen bu hatun kişi tam da Mefhûm’un bir eşya niyetine satıldığı mekanda gördüğü, görüp de utanası olduğu o alev bakışları tülün ardında gizli kadınmış. Hiçbir kelâm etmeden cumbaya seyirtip, belli ki çin ipeği, etekliğini havalandıraraktan, tepsinin başına kuruluvermiş. Yerleri öpen etek uçları yayılmış etrafına.

Mefhûm odaya giren kadına dikmiş ıslak gözlerini; öfke dolu, kin dolu; nefret, intikam dolu. Cibinlik izin verse o dakka kadının narin boynuna atılıp sıka sıka boğazlamak isteği duymuş içinde. ‘Tez çıkar beni buradan’ diye buyurmuş haddi mi değil mi emir vermek hiç düşünmeden.

Kadın, Mefhûm’a bakmış... bakmış... bakmış... Bir hükümdara bakar gibi, sonra bir köleye bakar gibi, sonra bir deliye bakar gibi, sonra bir âcize bakar gibi... Ve nihayet çözülmüş dili. ‘Öfkeni dizginlemeyi öğren, sabırla bile yüreğini’ demiş ve dingin, insanın içini ferahlatan, yüreğine akan sesi Mefhûm’u duru sulara atıvermiş. ‘Kimsin sen’ diye sormuş.

‘Senin yoluna çıkarılanım’ demiş kadın. ‘İfer.’

‘İfer’ diye tekrarlamış Mefhûm. ‘İfer söyle bana neden buradayım? Biryerlerde hayatın ne demek olduğunu bile bilmeden yaşıyorken bir anda ayağım kaydı sanki. Düştüm. Düşen kalkar mı İfer düştüğü yerden, yoksa kaldırırlar mı?’

Bir tebessüm dolaşmış İfer’in yüzünde. İncecik kaşları hafif oynamış sonra. Pencerelere asılı füme tülün ardına çevirmiş laciverde çalan gözlerini. ‘Kaderini yaşıyorsun sen de herkes gibi’ diye mırıldanmış.

‘Çıkar beni buradan’ diye yalvarmış neredeyse Mefhûm. ‘Kölen olayım çıkar; çamurdan çıkardığın gibi çıkar, pazardan çıkardığın gibi çıkar.’

İfer ‘Efsûn tehlikelidir’ demiş. ‘Bir efsûnu ancak bir başka efsûn bozar. Efsûn bulaştı mı bir, arınmak için efsûnlanmak gerektir.’ Doğrulmuş. Eflâtun cibinliğe yönelmiş. Şöyle bir dokunmuş tülüne parmak uçlarıyla. Mefhûm’un yüzüne öyle bir bakmış ki, donakalmış Mefhûm. O ufacık dokunuşla aralanmış cibinlik. ‘Bil’ demiş İfer neredeyse fısıldayarak. ‘Bir hareketle açılıverir kapılar, bir hareketle de kapanıverir; anlayamazsın. Seni kilide vuran bilmeyişindir. Girişi olanın mutlaka bir çıkışı, çıkışı olanın da mutlaka girişi vardır.’

Mefhûm ağzı açık dinlemiş laciverd bakışlı İfer’i. Gözlerindeki alevi bir an yeniden yakalar gibi olmuş. Yakalar gibi olmuş gerçekleri, yakalar gibi olmuş hayatın değişkenliğini, yakalar gibi olmuş dur durak bilmeyen gidişi... ama uzun yıllar, belki bir ömür tüketmesi gerekmişmiş asl olanın farkına varabilmek, farkına varıp onda yok olabilmek için.

İfer gerisin geri tepsinin başına dönüp oturmuş nâdide bir varlık gibi, beti benzeri yokmuş gibi, hali tavrı bir şeye sürekli eğikmiş gibi. Mefhûm hem hırçınlık sezmiş onda; hem güç, hem iktidar, hem irade, hem tevazu, hem dirayet, hem sağlam bir iman. Bütün bu mefhumlara hiç de tanıdık olmayışından aslında içinden geçen hisler onu sadece ve sadece korkuya yöneltmiş. Korkmuş Mefhûm. Kimsesizlikten, bilgisizlikten, bilinmezlikten, yalnızlıktan, çaresizlikten, zayıflıktan, gelecek her bir şeyden.

İfer seslenmiş oturduğu yerden: ‘Adın ne?’

Bu sesle düşüncelerinden irkilerek sıyrılmış Mefhûm. ‘Adım’ demiş, dilinde ufak teklemelerle. ‘Adım Mefhûm.’

ONYEDİNCİ BÖLÜM...

Naz Ferniba