 |
 |
BEYAZ KÖŞE 8 |
|
öldü mü? ölebilir mi? ölmemeli miydi?
dinleyin ebubekir’i onun öne geçirdiğini mağara arkadaşı hicret yoldaşı insanlardan dost tutsam o olurdu dediği sırdaşını ömer eğdi başını
gözler minbere çevrildi âyetler yeni iniyor sanki yeniden iniyordu:
“muhammed yalnızca allah’ın elçisi ondan önce de elçiler gelip geçti eğer o ölür / öldürülürse dönecek misiniz geri? kim geri dönerse bilsin ki...”
b. ebubekir sustu sustu ömer, sustu ali sustu peygamber şehri gül kurudu bülbül sustu yer gök ketûm, cebrâil sustu sus ey zamâne şâiri bilâl’in dili tutuldu hassan bin sâbit sustu
elvedâ elvedâ sana kırdın artık kafesini uç artık dertli bülbül hadi uçsana göçsene refîk-i â’lâya
ey mekke’nin mücahidi medine’nin öğretmeni bütün zamanların sevgi pınarı tarihin kalbi sevgili
c. o nurdan heykeli son kez ali meshetti gaslinden dökülen katreleri eşsiz bir kolye gibi hâlâ koynunda saklar yer yüzlerce yıldan beri bu kutsal emaneti
yokluğu felâket yakub’un şefkâti züleyhâ’nın özlemi yûsuf’un iffeti
senden aldı babalar anneler merhameti ey yûnus’un sahil-i selâmeti kırık gönüllerin mimârı çağları kucaklayan sonsuzluk çınarı aşk ustası, sabır işçisi mutluluk mühendisi sevgili
d.
ölüm gazeli
1. ölümü gelin gibi bağrına bastın gülüm yanına sevgili gibi usulca geldi ölüm
ölüme hayat verdi onu kucaklayışın uğruna derde düştü divâne oldu ölüm
bir ömür özleminle yandı kavruldu inan seni tam bulduğunda elinden saldı ölüm
bilmem ki kaçıncı kez miraca yükselirken üzerine bastığın küçük bir daldı ölüm
eğildi eğildi sanki yerlere değdi peşinden yüzyıllarca uykuya daldı ölüm
uyanınca anladı ne çabuk gittiğini hasretini tadınca kendini bildi ölüm
geçiyorken başını okşayınca sevindi gidince hem yetim hem öksüz kaldı ölüm
senden sonra ölüme dünya bir zindan oldu başını rast geldiği âşığa çaldı ölüm
2. sevgili ölüm bile sana öyle yakıştı öyle doğal ki sanki bir gül şuranda ölüm
ölüm hiç gülmemişti seni görene kadar bir kez senin oldu ya sarhoş şu anda ölüm
kimseye senin kadar sevinerek gitmedi ebediyyen kaybetti seni bir anda ölüm
sen “övülmüş makam”a adım adım yürürken rüzgâr gibi savuştun öldü arkanda ölüm
diyorlar ki sevgili kapıya gelmiş ölüm bilmem ki ben nerdeyim hani ne yanda ölüm
yanına sevgili gibi usulca geldi ölüm ölümü gelin gibi bağrına bastın gülüm
|
||||
