 |
 |
GELECEĞE MEKTUPLAR 11 |
|
- Gözler kalbin aynasıdır değil mi dostum? Hani hiç yalan söyleyemezler! - Evet öyledir de; peki kalp neyin aynasıdır? Daha doğrusu gözler kalbe bakar, ondan geleni izah eder, bazen parıldar bazen ağlar.... Ya.. Ya kalbin baktığı nedir? - Eğer kalp mâsivayla doluysa; o kalp gözlere nefret tohumları serper, o kalp gözlere simsiyah bir perde örter.. Eğer ki; kalp aşk ile müsemma ise, her dem aşk diye atıyorsa, titriyorsa Allah deyince tüm bedenin, o kalp gözlere cennetleri sunar, o kalbe hiçbir zamana, hiçbir mekana sığmayan dahi sığar.. - Eyvallah dostum. Sözlerine yüreğin aksetmiş. Sanki duyduğum en güzel melodileri duyuyorum. O halde Kalp neden sızlar ve neden ferahlar?
- Kalbi sızlatan acıdır, özlemdir/ hasrettir. Kalbi sızlatan kavuşamamaktır,
kalbi sızlatan anlaşılamamaktır, kırılmaktır, yoksul yanakları görememektir ve
kalbi sızlatan vicdanını dinlememektir.. * * * Dışarıda hâlâ kar yağıyor.. Üç gün oldu başlayalı, tipiyle belli etti geleceğini ve hep yaptığı gibi aniden geldi. Şimdi hava öyle soğuk ki, kuşlar uçamaz dışarıda. Ben en çok Üveyk’lerin uçamamasını düşünürüm. Onlara üzülürüm. Onlar güvercinler gibi hep bir arada yaşamazlar. Bu hâlimi anlayan birileri var elbet. Kuş olmak isteseydin hangisi olmak isterdin? Sorusuna Üveyk yanıtını önceden bilircesine: “Onlar yalnızlığı sever, onlar hüzünlüdür” demişti. Evet onlar gibi göç edip gitmek isterim, yani uçmak.. Mahcup olup, sevgilinin ardından gözlerinin içine bakarak şu mısraları fısıldayabilmek bir de: Ya bu kez ölenleri görmeliysek/ Ya sen kuş olup gitmeliysen bir trenle.(*) Gitmek ahh gitmek.. Bir bulut kadar nazlı ve bir o kadar umutla... Gözleri aşkın zekatını veremez artık, ihtiyarların. Yanakları yorgunluktan örülmüş kıvrımlarla çevrilmiştir. Oysa Ölüm bile devrediliyor, gidenlerin miras bıraktığı birkaç şeyin ardından. Lakin Aşk Devredilemez ki.. Beyazın tüm tonlarıyla yeryüzüne, kalbimi sızlatırcasına usul usul inmeye devam ediyor kar. Elleri de yanakları kadar yoksul ve narin olan bir çocuk hayalime düşüyor. Ancak üşümüyor gözleri; çünkü gözyaşları Kevser ırmaklarıyla ıslanıyor. Şimdi düşlerim Filistin, şimdi düşlerim Mescidi Aksa ve Çeçenya.. Yarın belki Irak! Irakta yaşamaya çalışan, hayata tutunmaya ellerinin gücü yetmez bir çocuğun.. Bırakır kendini kurşunları bir kar hüviyetinde kabul ederek.. Gözleri çocuğun; melek olur ve gider bir Üveyk misali... Kurumaya yüz tutmuş bir nehrin kıyısında, gözyaşlarım, billurlaşır ve bir Bahri Umman olur Yââr diye dalgalanarak... (*) : Cahit Zarifoğlu
|
