 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 55 |
|
Açlık her şeyi unutturdu onlara. Merhamet, ahlâk, amaç tümü birden silinip gitti. Korkunç görünüyor, korkunç bakıyorlardı. Kimisi çocuklarını öldürdü acıyı sonlandırmak için, kimisi kendini astı. Aileler yok oldu birer ikişer. Sesi soluğu kesilmiş üç beş kişiden başkası kalmadı geriye. Birisi kürsüden sürekli bağırmaya devam ediyordu: “Açlık insanlara Allah’ı unutturmanın en iyi yolu.”
Şimdi her nereye bassam “devrim” nidası yükselir gibi gelir bana. Yeniçağ’ın 1917 Devrimi... Nikolay II neden çekildi tahtından? Marx şimdi nerede? Devrim proleterleri sınıfsızlaştırabildi mi? Kaç sınıf vardı, kaç sınıf kalktı, kaç sınıf geldi yerine? Kim sınıfta kaldı?
Bugün devrimi hatırlayan yok ama, devrim sonrasını yaşayanlar anlatabiliyorlar hâlâ. Konuşurken sesleri gittikçe kısılıyor, evin duvarlarına bakıyorlar, bakışlarına korku yerleşiyor. “Konuşsam mı, acaba?” duraksamaları titreyen ellerinin titreyişini daha bir arttırıyor. Yaşlandıkça yaşadıklarını daha sık yaşadıklarını, hayatın bir kap prinçten ibaret olduğu günlerinin yok’la yetinmeyi öğrettiğini, ama neden yok’luk olması gerektiğini sorgulama haklarının ellerinden alındığını, boyun bükmekle dikkat çekmeden yaşanırsa kara bulutların hiç çökmeyeceğini bildiklerinden görmediklerini, duymadıklarını, sustuklarını; susa susa yaşlandıklarını fısıldıyordu kulağıma babuşka Luda.
Diyordu sonra: “Tutumlu ol. Azla yetin. Konuşma, dinle. Bir kap yemekle doy. Hiçbir şeyin fazlasını isteme. Kendine bile güvenme. Kimseyi evine alma. Misafir kabul etme. Evinden ayrılma. Bahçeni ek. Hayatta kalmaya çalış. Hiçbir şeyi atma. Sevme. Özleme. Arama. Bekleme.”
mor leke:
“Ramses : Ebu Simbel’in Kraliçesi” Christian Jacq
“Biri başkaldırdı mı ondan her şey beklenir.”
|
