 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 49 |
|
… şimdi ey Allahım, ‘nasıl şükretmeli’ eli-ayağı, dili-kulağı… velhasılı her şeyi minicik olan bu büyük hediye için?
Hem ‘ağlayan bir hediye hiçbir vitrine yerleştirilemiyordu’ Hem ‘yapılması gerekenler birden erteleniyordu bir başka zamana, bir başka zamansa bir çekmeceye kilitleniveriyordu’
… sonra üçken, dörde çoğaldık. Gecelerimiz gündüzlere karışmaya başladı.Zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyor; günleri, ayları karıştırıyor, kışın sertliğini bile farkedemiyorduk.
Fakat… … içimize yerleşen korkular sessiz sessiz büyüyordu. Büyüyor… büyüyor… büyüyor… bir ucu aya, bir ucu güneşe değecek diye telaşlanıyorduk. Dile almaya çekiniyorduk adınla beraber. Ürperiyorduk düşüncesinden.
‘ormanlar yanıyor, çocuğum’ ‘sokaklar kirli, çocuğum’ ‘dünya kan içiyor, çocuğum’ ‘bereket yerine nefret yağıyor, çocuğum’ ‘iyi olan her şey ölüyor, çocuğum’
… ve sen böyle bir dünyanın kapısından girdin sevinçle karşıladık seni mavi bir beşiğin, turuncu bir şampuanın, tulumların, çorapların… daha bir sürü şeyin oluverdi dünyanın ne kadar da madde olduğunu gösteriverdik ve insanın ihtiyaçlarının bir kefene kalana dek hiç bitmeyeceğini de…
|
