 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 44 |
|
“haftada bir, cumartesi geceleri çok geç vakitte türk sineması çıkardı televizyonda sabırsızlıkla en rahat köşelerine kurulup beklerlerdi ‘kim oynuyor kim?’ ‘Türkan Şoray mı yoksa?’ soruları fısıltı halinde dolaşırdı odaları şimdi her gün kaç kere... üstelik artık kimse de beklemiyor o heyecanla ‘eskiden...’ diye başlayan cümlelerde kaldı hepsi”
“orada ne yapıyorlar? sarıya boyamışlar kocaman kayayı, arkasında oturmuş bakıyorlar ama neye? peki ne düşünüyorlar? ve ne için oradalar? büyük bir dağın tepesinde, uçurumun hemen ucunda kaya düştü düşecek... düştü düşecek... ve arkasında altı oturmuş adam... neden? dua ediyorlar sanki, duaya ihtiyacımız var evet yüzlerinde korku mu, belki de saygı... belki de endişe... niye? hayatın tadı acı, hayatın dayandığı duygu acı bir imtihan her an sevinmek bile... üzülmek bile... hastalanıp yatağa düşmek bile... orada ne yapıyorlar? kim bunlar?”
“oralardan bana baktığını biliyorum, bu yüzdendir yüzümü çevirişim o topraklardan ben sevmeyi bilemedim belki, bir öğreten olmadı ille de öğrenmeli mi? evet, buralarda öğrenmeden bir sonraki basamağa çıkılamıyor”
“karpuz çekirdekleri kurutulup kavurulunca... beyazın bembeyaz olması için yeni deterjanlardan alınınca... modası geçmiş makineler bir yenisiyle değiştirilince... ‘hayat böyle devam edip gidiyor işte’ diyenlere bakınca... bana da, ‘hayat böyle devam edip gidiyor işte’ demekten başka söz kalmıyor. mum geceler başlar ve o tedirginlik bir ok gibi saplanır: Ne yaptım ben! bir de, ne yaptın sen!”
“sokaklardan toplardık oyuncaklarımızı, ağaçların başından, çalıların arasından, suyun içinden, mis kokulu havadan... evlerin odaları hep tertemiz kalırdı, hep düzenli... çünkü biz sokaklardan toplardık oyuncaklarımızı”
|
