 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 43 |
|
yumuşadığımı kanatlandığımı hissederim gerginlik adına üzerimde taşıdığım hiçbir yük kalmaz”
“geçenlerde sana rastladım yolda yüksel caddesi’ne çıkan basamakların birinde oturuyordun elinde simit vardı henüz hiç ısırmamıştın simitinden onu tutuyordun sadece, tutuyor ve bakıyordun ona sanırım bu yüzden yanından geçip gittiğimi görmedin sen beni hiç görmedin ya da sen beni hep aynı pencereden gördün ya da sen beni hep aynadan gördün geçtim gittim yanından, oturuyordun orada öylece öylece geçtim gittim, elinde simit...”
“saatlerin geçmek bilmediği yaz sıcaklarından biriydi alnımızdan ter damlıyordu sedir örtüleri bordoydu her sabah kalktığımızda önce yatakları toplar, sedirleri düzeltir, sedir örtülerini de ince uzun balkondan silkelerdik iki katlı ev ana caddenin gürültüsüne nazırdı motorların hışımlı seyredişleri kulaklarımızı tırmalar çınar ağacının o yaşlı gövdesinde demlenirdik alt katta dükkanlar vardı boy boy birinde demirci çalışır, kaynak yapardı durmadan her sabah öfkemizi yanımıza alıp öyle uyanırdık nemli uykumuzdan ninem uzun yürüyüşlerine erken vakitte çıkardı ninem benim, en sevdiğim teyzemin annesiydi”
“yengeçlerin kıskaçlarına yakalanmadan yüzerdik incir ağacındaki ev senindi damdaki benim”
“annem dükkana ekmek almam için beni gönderdiğinde, gizlene gizlene yürürdüm sokakta bir arkama bakardım, bir önüme... bir arkama bakardım bir önüme... o zamanlar dükkanlar bu kadar dolu değildi o zamanlar dükkanlar bu kadar güzel değildi o zamanlar dükkanlar bu kadar çekici değildi çocuk bezi satmıyorlardı mesela hazır yoğurt ya da pastörize süt ya da meyve suyu”
“hayatın her an’ı bir öykü aslında hatırladıklarıma sıkı sıkı sarılıyorum hemen onların ne kadar kıymetli olduğunu zamanla daha iyi anlıyorum adını unuttuğum ne çok insan varmış adresini unuttuğum ve yüz çizgilerini... ne çok ev değiştirmişim mesela ne çok şehir ve ne çok ortam... ne çok yere ayak izimi bırakmışım bir de...”
“anımsayın yaşadıklarınızı yaşadıklarınızı unutursanız, onlar da yaşandıklarını unutup yeniden kapınızı çalabilirler yaşanmış güzelliklere dersiniz belki bir ‘eyvallah’ ya yaşanmış acılara yeniden dayanabilir misiniz anımsayın yaşadıklarınızı ‘unutmak’ diye bir şey olmasın hayatınızda en kötüyü bile... en fenayı bile... en yanlışı bile... anımsadıkça hiç yaşanmamışlara yöneleceksiniz takrardan kurtulup düz bir çizgide koşacaksınız hayat üzerinde”
|
