MÜREKKEP LEKESİ 41

Naz Ferniba

             “Genç postacı kapısını çaldığı Pablo Neruda’ya hayran hayran bakar, ‘ben de ozan olmak isterdim’ der. Ünlü şair; ‘Şili’de herkes ozandır zaten. Postacılığa devam etmen ilginç. En azından çok yol yürür ve hiç şişmanlamazsın. Şili’deki tüm ozanlar davul gibi’ diye karşılık verir.

             ‘Ama ozan olsaydım, söylemek istediğim her şeyi söyleyebilirdim’ der postacı.

             ‘Ne söylemek istiyorsun’ diye sorar şair.

             ‘İşte sorun bu zaten. Ozan olmadığım için söyleyemiyorum’ diye cevaplar postacı.

             Bunun üzerine şair, postacıya sahil boyunca körfeze gitmesini ve yolda denizi gözlemleyerek metaforlar üretmesini önerir. Metaforun ne demek olduğunu soran postacıya örnek olsun diye bir şiirini okur.

...........

             Dizelerden etkilenen postacının, ‘sizin sözlerinizle sallanan bir gemi gibi duydum kendimi’ sözü üzerine gülümser Neruda. ‘İşte bir metafor yaptın’ der. Ve böylelikle güzel bir dostluk başlar, Şilili şair Pablo Neruda ile postacı Mario Jimenez arasında....”

                          “Ve çekip gidecekse bu can tenden
                          neden böyle sadık bana iskeletim?”

Michael Radford’un İtalya yapımı Postacı’sı... Sanırım yalnızca beni değil bütün izleyenleri etkiledi. Orada denize ve menekşelere sevgi duyan bir şair vardı çünkü. Şiiri sevenin denizi de menekşeyi de sevdiğini düşünmüşümdür hep. Bu düşüncemi bu film doğruladığı için bile, bu kadar yakın bulmuş olabilirim kendimi.

“Acılardan büyük yer yoktur

Bir tek evren var, o da kanayan bir evren...”

(Bir çeşit özlem de denebilir, uzanamadıklarıma. Şarkısını söylüyor herkes. Kimi izbe bir sokak kuytusunda, kimi kalabalık meydanlarda, kimi kendi içinde.

                          ‘Hepsi bu. Uzaklarda şarkı söylüyor biri.
                          Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca’

Çok şey tahmin ettiğim doğru. Rüyalar bile en gerçeğinden daha gerçek bazen. Biliyorum... güneş batınca havanın karardığını. Biliyorum... nehirlerin denize doğru aktığını. Biliyorum... Meyvelerin hep yere düştüğünü... Ama bilmek neden ağır geliyor?

‘Biliyorum kimse yok şimdi
evde, sokakta, acı kentte.
Bir mahkûmum açık kapısının önünde,
açık dünyanın önünde,
akşam alacasında şaşkın, gamlı bir öğrenciyim,’

Çok giz sakladığı doğru denizlerin. Hep batıkların barındırdıklarını merak ettim. Denizin kıyıdan hemen sonra birden, neden derine indiğini merak ettim. Denizin uçurumlarını gizleyen su, benim görmemem gereken neyi sakınıyordu? Ve adalar... denizin diplerinden yukarı fışkırmak için nasıl bir güç topladılar kendilerinde?

                          ‘Çünkü: 
                          Denizden ve adalardan da 
                          Engindir insan.’

Şiir, en uzun cümlelere sığdırılamayan ne çok anlamı birkaç dizede sunuveriyordu.)

Pablo Neruda, ‘Postacı’ filmiyle çıkmıştı karşıma...

Ana Sayfa Köşe Yazıları Arkadaşına Gönder