 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 35 |
|
Mobilyalarımız eskimesin diye, misafir odasına kilitledik onları. Koltuklarımız kirlenmesin diye oturmadık üzerlerine. Oyuncaklar kırılmasın diye, çocukların uzanamayacağı yerlere sakladık. Çocuklar büyüdü, oyuncaklarla oynamanın anlamı kalmadı. Kalemler bitmesin diye vitrine yerleştirdik. Elektrikli eşyalar bozulmasın diye ellerimizle yaptık her ne yapacaksak. Dura dura bozuldular onlar da. Öğrenemedik her şeyi zamanında kullanmamız gerektiğini. Halının kirlenmemesi, çocuğumuzun birşeyleri öğrenmesinden daha önemliydi. Boya vermedik minik ellerine, olur ya halıya bir şey olur. Su vermedik kendisi içsin diye, olur ya dökülür ıslanır biryerler. Yemeği biz yedirdik üzerine dökmesin diye. Eşyalar kullanılmak içindi. Eşyalar bizim içindi. Zamanın hiç kullanılmasa da, her şeyi yıpratacağını anlayamadık.
Bu aralar mobilya reklamlarına takılıyor gözlerim. Kahveyi döken misafire ters ters bakılıyor. Koltuk takımlarına bakmaktan kendini alamayan kadın makarnayı döküyor. Ya da kazağın kolunu, yakasını, gövdesini eksik örüyor babaanne. Pencerelere asılmış olan tül –ne işe yarıyorsa yarım yamalak- ardındaki odada sergilenen son moda mobilyayı gizleyemediği için, yoldan geçenler onlardan gözlerini alamıyor. Kime bu gösteriş? Kime bu arz-ı endam?
Gözden geçirin yaşadıklarınızı. Kaç kere aradınız annenizi? Kaç kere ‘merhaba’ dediniz kendinize? Kaç kere dua etmeyi hatırladınız? Kaç kitap okudunuz ve kaç kitaba konu oldunuz? Kaç kez kınadınız birilerini? Kaç kez sarıldınız çocuğunuza?
Zaman geçiyor doğru. Yeni gelen yıl da zamanın geçtiğini gösteriyor. İyi de buna bu kadar çok sevinmek niye? Nasıl geçirdiniz zamanınızı? Bir de bunu sorun kendinize.
|
