 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 28 |
|
Öyle masum çizilirken hatları yaşayanların, bir el uzanıp yönünü değiştirir. Akarken kendi halinde, arkların üzeri betonla örtülür. Köşebaşında kaç yılın kökleriyle tutunan dut ağacı, kör baltanın tok sesiyle devrilir. Demlenen çayın bir hafta boyu içildiğini duyan kulaklar, irkilir. Ve yollarda kayan arabalar çoğalınca, her dönemeçte bir kaza ile ölüm alacağını alır.
Hasta yatağında inleyen, penceresinden görebildiği kadarıyla şehre bakar. Uykuya dalan rüyasını yaşamaya gitmiş, gece sessizce süzülmektedir. Serum şişesinden damlayan sıvı, damardan girerken bedenine, uyuşan kolu kıpırtısızdır. Refakatçi, olması gereken yerde değil, belki çok sokak ötede bir hamaktadır. Acıyan yüreği, acıttığı yüreklerin varlığını yeni anımsarken, gözler nemlenir. Şimdi, nasıl merhem çalınır bu yüreklere... nerededir? Komodin üzerindeki vazonun boş oluşu yalnızlık göstergesidir belki. Ya da yanıbaşındaki hiç çalmayan telefon.
söylenmemesi gereken çok şey söylendi yapılmaması gereken çok şey yapıldı yazılmaması gereken çok şey yazıldı yakılmaması gereken çok şey yakıldı
rengi değişti hayatın her an şekli değişti tadı değişti örtüler serildi üzerine her şeyin, görünmesin bilinmesin diye sonra bir yıl önceki etek belinize dar geldi yeniler eskidi eskiler verildi vitrinlerden yeni yeniler beğenildi
(Yaşamak istiyoruz hepimiz sanırım. İstemeyenler birer birer gidiyorlar zaten ölüm izni çıkmadan. Yaşamak kelimesinin içinde pek çok eylem gizli ve biz bu eylemleri abarta abarta gerçekleştiriyoruz kimi zaman. Telaş içinde alınan kararlar başkalarına da zarar verebiliyor, başkalarının hayatlarına da dokunabiliyor hatta. Tutun ki hiç konuşmadım, dinledim hep. Tutun ki konuştum, dinlemedim hiç.)
|
