 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 26 |
|
Derler ki... Antakya, zamanında halkının ettiği zulümlerden dolayı kıyametten kırk yıl önce batacak. Sordum ‘doğru mu’... ‘Yok ya safsata bunlar’ dediler. Habibinneccar –onun öyküsünü anlatacağım elbet birgün- öldürüldükten sonra ters-yüz olmuş şehir. Yeniden kurmuşlar antakya’yı. Yani ne şehirler var şehir içinde. Dağa atılan her kazmada bir mezar çıkarmış ortaya. Çıkarmış ortaya, çıkarmış ortaya.
Ne kadar farklı gelir bana bu şehir. Sanki ayrı bir ülke. Ne bileyim eski zamanlardan kalma evlerin duruşu. Avlulara açılan odalar. Odalara açılan başka başka dünyalar. Mor salkımlar, sardunyalar, fesleğenler, hambalisler, küstümçiçekleri... taş döşeli ara yollar. Ara yolların orta yerinden akan sular... gözü sürmeli yetmişlik kadınlar, saç örgüleri örtülerinin altından sarkan genç kızlar... Ben bu şehirde bir hoş olur, hoş bakışlar altında gözlerim yazgıları. Dar alanda kopan fırtınaların, deli rüzgarına şehrin, karışıp yittiğine inanırım.
Bak alem gezmede. Bir kalabalık, bir kalabalık. Mahşerî günlerden, öyle sıradan günlerden bir gün işte. Hep böyle dolar dolar taşar sokaklar, evler, parklar, caddeler. Her evden bir degil çok çocuk feryadı yükselir. Biri seslenir: Yee Atra! Bir diğeri: Yee Fadile! Dinlerken hoşlaşır içiniz. Kaldırımda uyuyakalan çıplak çocuk kaçıncı rüyasında gezinmededir bilemezsiniz. Öyle iç içe hayatlardan işte öyle uzaksınızdır. Bakmak şansını elde etmiş olmanız bile bir lütuftur aslında.
Sen uzun uzun seyret. Sen uzun uzun seyret. Dünya seyirlik. Şûh edasında gizlenen bin garip öykü açılıp saçılsın. Ölüm tadında korku, bir de koku yayılsın cümle memlekete.
|
