 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 23 |
|
Acıları satmak... kim anılarını şu insanların, kaç paraya üstelik satın almak isterdi ki... Hiçkimse. Nasılsa herkesin kendine ait yüzlerce, binlerce anısı vardı. Hem anıların vitrinleri çok da renkli değil. Kimse renksize meyletmiyor bu günlerde. Giyimlere bir dikkat edin. Mor... ah mor... hemen herkesin üzerinde. Daha birkaç yıl öncesine kadar kim mor bir elbise giyerdi? Moda rüzgarı da renklendi. Eserken karşılaştığı herkese renk dağıtıyor. Tıpkı siyah-beyaz bir filmin, bir şeridin geçmesiyle, renklenişi şerit boyunca. Kahverengi giyerdi insanlar. Siyah giyerdi... gri giyerdi... beyaz giyerdi... İlle de bu tonlarda gezinirdi bankacılar, öğretmenler, terziler, aşçılar, öğrenciler, işçiler, sağcılar, solcular, enteller, metalciler, bilginler, alimler, çocuklar, gençler, hanımlar, beyler bir de vekiller... Böyle olunca neden renkli tarafından baksın ki insanlar dünyaya? Hangi renk giyiyorsa o renkle bakacaktı elbet. Hangi renk giyiyorsa o renkle görecekti elbet.
Şimdi renklendi elbiselerle birlikte insanlar ve bakışlar...
Hüznün bu renklenişle renk değiştirdiğini ben kabul ediyorum. Artık Ahmet Haşim’in sarı hüznü turuncuya boyandı, mora boyandı, yeşile boyandı, pembeye boyandı. Bakışlarda canlı, capcanlı bir hüzün var. Hüznün de canlısı olur mu demeyin. Hüznün alacalısı, hüznün bulacalısı, hüznün kahkahası bile var. Gözyaşında bile ebemkuşağı doğuyor. Hiç farketmediniz mi? Bu tarafından bakınca hüznün verdiği lezzete doyulmuyor. Ağlıyorken gülmek mi? Gülüyorken ağlamak mı? Neden olmasın. Her ikisi de kılınası. Her ikisi de insanlar için. Ne de yakışır üstelik nemli gözler insana. Hiç ağlayan birinin gözyaşına dokundunuz mu bir tebessümle? Hiç ağlayan birinin ağladıkça hüzünden çıkışını hissettiniz mi?
Hüzün yakışır gözlere... Yakıştırana her şey yakışır bir de. Çok gerilerde kaldı artık giyime göre sıfat kazanmak. Ne güzel ki artık renkler herkesin!
|
