 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 6 |
|
Her
sabah güneş aynı doğsa da farklı bir güne, farklı bir günün ayrıntılarına,
farklı farklı insanlara, yeni doğan her şeye bebeklere, yavrulara ve
bitkilere selam veriyordu her parıldayışında. Sular seller gibi akıyorduk Sular
seller gibi akarken bir yandan da suyumuza selimize kapılanlara bakıyorduk Bakışlarımız
onlara anlatmaya çalışıyordu sularımızın sellenişini Durulmuyorduk Durulmak
istemiyorduk Durulursa
suyumuz biliyorduk zamanın son demlerinde yetiştirmemiz gerekenler yarım
kalacaktı Yarım
kalmamalıydı hiçbir şey Tamama
ererken zaman tamama ermeliydi yapılması gerekenler Tadı
damağımızda kaldı’lara artık yer yoktu Keşke’ler
fayda vermiyordu Bir
kişiye daha anlatabilmenin sancısını herdaim yaşamalıydık Bir
ağaç daha dikmeliydik Toprak
yeniden yeşermeliydi Dünyanın
her bir köşesinde yaşayana sesimizi duyurmalıydık Duymuyorsa
birileri ya sesimiz çıkmıyordu yeterince, ya yanlış şeyler söylüyorduk
ya da yanlış bir tavırdı takındığımız Adımlarımız
çoğuldu, çoktuk, çokluk içinde tektik, teklikle bir olana yaklaşmaya, bir
adım daha bir adım daha, yeni yürüyen bir bebeğin ürkek adımlarıyla, bir
adım daha yaklaşmaya çabalıyorduk Çabamız
vardı evet, çabamızdı belki bizi bazen yanılgılara götüren Heyecan
girince işin içine çabamız ayağımıza dolanıyor düşüyorduk bir çocuk
gibi Çocuk
olmak da pek elzemdi aslında Çocuk
saflığı çözüveriyordu düğümleri bazen Bazen
çocuk oyunları bize gerçeği gösteriyordu Oyunlarımız
gerçeğin bir parçasıydı çoğu zaman, belki teselliydi Af
dilerken yanılgılarımızdan, bir çocuk nazlanması gözlerimize dokunuyordu Dokundukça
bağışlanıyorduk Bağışlanmak
ne büyük mutluluktu, ne büyük Bağışlamaktı
çünkü zor olan, bağışlanmayı beklemek değil Biliyorduk
belki bağışlanacağımızı Seviliyorduk
da ondan Sevilen
bağışlanırdı Sevilen
sevildiğini bildiği sürece bağışlanacağını da bilirdi Bilmekse kolay değildi...
|
