 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 5 |
|
Sebepler
doğruya yöneltmeli, inancın gölgesinde yönlendirmeli... O
asrın saadetine bir baksak ne görürüz, ‘ismiyle müsemma’ dedirten
cinsten bir saadet mi çıkar karşımıza onca çilenin kapı aralığından.
Boşuna mı ağladı geleceğin haline asrı saadetleştiren, yaşadığı
saadet arsıydı belki ondan. Onların yüreklerinde yaşıyordu tebessüm.
Mutluluk, dile düştükten sonra tadını aratır oldu belki ondan. Saadetin
asrında mutluluk yaşanıyordu, sözlerde aranmıyordu belki ondan. Çare... Çare
ararken insan kaybolmamalı, Eyüp değil miydi çareyi dilemekten korkan... Mutlu
olmak insanın hakkıydı. Dünya, dahası her şey insan için yaratılmadı mı!
Kıymeti bu kadar büyük olana neden mutluluk tadını vermesindi yaradan! Bu
onun adaletine toz kondurmak olmaz mıydı! Biz ki tozu konduğu yerden üflemek
için akıllandırılmadık mı! Ya insan, ya insan mutluluk önderlerini elinin
tersiyle itip yerine kendi hayali önderlerini önderlik makamına yerleştirip
mutluluğun bir bilinmeyen mesafelerde kaybolmasına neden olmadı mı! Ya insan
değil miydi sonra da mutsuzluğundan şikayetlenen! Ya insan değil miydi
mutluluğu kendisinden çalan suçluyu arayan! Şimdi... Şimdi
varsa, henüz dünyadayız, henüz ruh bedende ikamet etmede... Öyleyse
geç değil, vakit tamama ermiş değil, zaman adımlarımızla geriye kaymaya
devam ediyor. Sonsuzluğunu anladığı an küçülecek dünya. Küçülecek küçülecek...
öyle ki kayıplardan endişe duymayacak insan! öyle ki gençliğine hayıflanıp
yaşlılığından ürkmeyecek insan! öyle ki özlemlerinde kaybolmayacak
insan! Mutluluk
sonsuzluğun bilicinde, yok olmayacak bir ruhun ellerinde, dünya mekana sığamayacak
kadar engin! Mutluluk
terketmeyen tek sevgilinin, bir adımına karşılık verdiği bin adımda! Mutluluk
raflarda unutulan kelamda! Mutluluk
bir çocuğun dünyaya sorumsuz, sorgusuz, yorumsuz ilk ‘merhaba’ çığlığında! dua
ile...
|
