 |
 |
MÜREKKEP LEKESİ 2 |
|
Attığım
her adımda, eğer bu adımlardan biri bir hata taşıyorsa ve ben bunu sonradan
farkediyorsam ve bu hata bir şekilde başkalarının hayatlarını da
etkiliyorsa, bu adımın bana attırıldığını kolaylıkla söyleyebilirim. Böylece
bir satranç oyununda bir taş olmaktan dolayı, oyunda hiçbir rolüm olmadığını,
irade dışı bırakıldığımı savunarak kendime bir çıkış yolu
bulabilirim, başka çıkmazlara sürüklendiğimi farketmeden hem de. İnsan
nasıl da kaçıveriyor diye düşünüyorum, insan gerçekten kaçmayı çok
iyi biliyor üstelik. Sanki akıl bize bu kaçışların nasıl yapılacağını
bulabilmemiz için verilmiş gibi. Bir sorumlu arıyorsak eğer herhangi bir
konuda, görülmeyene ve kimsenin de görmemiş olduğuna yüklenmek en basiti.
Basit bir hata ile başlayan karmaşa, yüreğin sahibini unutuşu, aklın doğruları
kaybedişi, hislerin ölgünleşmesi ve daha pek çok şeyi yitirmemize neden
olabiliyor. Taa inanca kadar gidiyor bu yitirişler. İnancın
bittiği yerde... “elimi
attığım her yerde karanlık var! şehir
yalnızlığı sarmış dört yanımı! ölüm!
ölüm bir bilinmeyen, dipsiz kuyu! kendimde,
kendi içimde dönüşsüz kayboluyorum! acımasız
dünya! heyhaaat, tükenmiş yürekler!” Güven
de bitiyor! Gül
yüzlü sevdalara inanmak oysa, gülen gözlere inanmak... İnsan
varsa hata da var oysa, hataların varlığına inanmak... Gece
varsa gündüz de var oysa, ışığa inanmak... Fırtına
varsa durgunluk da var oysa, sükunete inanmak... İnanmak
tebessüme... İnanmak
varlığa... O’na
inanmak ve de! sevgiyle...
|
