|
YAMALI UMUT
|
Edille’nin yağmura dair hatırladığı ilk şaşkınlığı yıllar yıllar
öncesine kadar uzanıyormuş. Bütün eliyle sadece annesinin serçe
parmağını tutabiliyor, sadece serçe parmağını kavrayabiliyormuş sımsıkı.
O kadar minikmiş, minicikmiş yani Edille. ‘Sen daha, çok bebekken’
dermiş annesi o günleri her üzerinden geçişinde.
Edille daha, çok bebekken işte, yürüyüşe çıkmışlar, her sabah havanın
temiz yanını solumak için yaptıkları gibi. Ve yağmur bulutları koşa koşa
bir araya gelip telaşla yeryüzünü sulamaya başlamışlar. O an Edille
serçe parmağına daha sıkı tutunmuş, korkmuş sanki. İlk düşündüğü,
gökyüzünün delinmiş olduğuymuş. |
 |
Delik bir gökyüzü mutfaktaki süzgeçe benziyor
olmalıymış ona göre, küçük dağ çileklerini içine koyup yıkadıkları. Edille küçük
dağ çileklerini pek severmiş. Bu yüzden ‘dağ çileğim’ diye seslenirmiş annesi
ona. Şapkasının üzerinde bile küçük bir çilek resmi varmış.
Edille delinmiş gökyüzüne bakıp ne kadar çok dağ çileği alabileceğini hayâl
etmiş o an. Annesine ‘gökyüzüne çıkıp bir sürü dağ çileği yiyelim mi?’ diye
sorduğunda, bu düşüncesinin hemen kabul edileceğini sanmış. Şimdi sadece dağ
çileklerini yıkarlarken süzgeçten akan suyu görebiliyorlarmış çünkü. Yukarı
çıkarlarsa hem dağ çileği yiyebilirler, hem de ıslanmaktan kurtulabilirlermiş.
Annesi sorusuna gülümsemiş ve rengarenk bir şemsiye uzatmış ona. Edille
şemsiyeyi almış, süzgeçten akan suya bakmış, tutmuş şemsiyeyi ters çevirmiş
gökyüzüne doğru. Yağmur damlaları Edille’nin şemsiyesinin içine düşmüş birer
ikişer. Annesi şemsiyeyi nasıl tutması gerektiğini bilmediğini zannederek ona
göstermiş: ‘Öyle değil dağ çileğim, böyle.’
Edille demiş ki: ‘Dağ çileklerini yıkarlarken belki aşağıya düşen olur da benim
şemsiyem de onu tutar.’
“anımsadığım zamandan bu yana, say ki asır oldu
umutlarımı birbirine çatıp durdum, irili ufaklı
annemin yamalı bohçası, yamalı pikesi, yamalı seccadesi vardı
benim yamalı umutlarım...
say ki asır oldu yaşamadayım, ya da her an ölmede
umutlarımı birbirine çatıp durdum, olur da cümlesi bir can bulur diye
bana ait her ne var ise yamalıdır sırf bu yüzden
kazaklarım, patiklerim, perdelerim; şemsiyem, saçım, yüreğim
bir de düşlerim
umutlarımı birbirine çatıp durdum...”
Gülümsedi çizici. “Herkes yüzünü çevirmişken gökyüzünden, saplanmışken yere;
bizim işimiz göklerle” diye mırıldandı. Gülümsedi Edille. Herkes aynı işi
yaparken, aralarından farklı biri boy atmalıydı.
Naz FERNİBA |
