MANİFESTO

Hiçbir yazarın, şairin ''güzel dünya, mavi çiçekler açsın, kırmızı böcekler ötsün'' gibi klişe sözleri söylemeye hakkı yok. Görünen o ki; ayaklarımızın altındaki topraklar bir daha ne yeşillenecek boydan boya, ne de mavileşecek uçsuz bucaksız...

İnsanları bulunmaz hint kumaşına benzetiyorum. Dünyayı görmüşler, yatmışlar toprağında, içmişler suyundan, çekmişler havasını ve sonra çocuk yapıp üreyip, kentleşip, güzelleşip, hırslanıp yemişler dünyayı ağız şıpırdatarak.. Ustaların kelime oyunları bağlamasın gözlerimizi, bir müddet belki ama gerçek görünecek tam manasıyla bembeyaz.. Ressamlar hayal edemeyip çizemediğinde, anlaşılacak artık beyazın oniki renkten farklı olduğu palette... Dağ taş kesecek civarı, inler ve cinler top oynayacak yeşil sahayı bulamadığında çıkacak gerçek ortaya... Hepimiz dört açıp, kulak kesilmeliyiz doğaya... Kuş cıvıltıları duymayıp, nergisi koklayamadığımızda derinden, el açıp dua etmeyelim yüce kahine... STEPHAN HAWKİNG: ''büyük patlama bir kez oldu... Dünya da bir kez yok olacak... Başka gezegene kaçalım'' demişti son gösteriminde... Şapkalarımızı koyalım dallarını kesip, yeşile küstürülen gürgen masanın üzerine. Kentleşme var olan insanlığı kurtaracak düzensizlikten, ilerki kuşağıda kaldıracak belki... Peki ya beşyüz yıl sonrakileri? Yediyüzyıl sonrakileri? Suyun alternatifini bulacak teknoloji hangi mantıkta gizli? Termik zehirlenmeyi önleyecek büyük adam nerede? Yanıldığım noktalar olabilir; ama yanılmadığımı kanıtlayacak gerçekleri ve yaşanması muhtemel gerçekleri, gün ışığında başını maneviyata çeviren çiçekler gibi görebiliyorum... Yol çizmek insanlara, boyumu aşar. Hikayenin bana düşen kısmında ağzımdan; ''başka gezegene kaçalım'' sözleri düşecektir... El ele verip, kaçmanın bir yolunu bulup, vitesi beşe takıp, uzaklaşmak lazım arkamıza bakmadan...
 

Nihat ÇAPAR