İGVES

İgves, bir nehir kenarına geldi.

Orada ayrılıkları birleştiren bir köprü gördü, ona uzun uzun baktı.

Çünkü daha önce hiç köprü görmemişti.

Akan suya baktı, maviliğine baktı, durmadan akmasına baktı.

Çünkü daha önce hiç nehir görmemişti.

Su içindeki balıklara baktı. Parlayan, renkli, güzel balıklara...

Çünkü daha önce hiç balık görmemişti.

İgves daha sonra gökyüzüne baktı. Sonsuz maviliğe, özgürlüğe, güzelliğe...

Çünkü daha önce hiç özgürlük görmemişti.

Ve İgves ağzında hiç tatmadığı bir tat hissetti. Bu, annesinin sütüydü.

Çünkü İgves daha yeni doğmuştu.

Cihan SEZEN