|
MEVSİMLERİN BİZE KÜSMÜŞLÜĞÜ MÜ VAR?
…
Şimdilerde ben;
“Geceleri yıldızları
seyrettiğim penceremden, her gördüğüm buluta yeni bir nisan ısmarlıyorum kalbime
yağsın diye.”
“Her doğan güne yeni
bir bahar ısmarlıyorum günbegün solan hayatıma renk katsın diye.”
“Her batan güne(şe)
yeni bir sonbahar ısmarlıyorum ölümü hep hatırlatsın diye.”
“Her çaresizliğime
yeni bir ümit ısmarlıyorum çaresiz kalmasın diye.”
“Her dostuma, yeni
bir vefa ısmarlıyorum sevdamız büyüsün diye.”
“Her geçen dakikaya
yeni bir saniye, her saniyeye yeni bir saat, her saate yeni bir anlam
ısmarlıyorum zamansız geçmesin diye.”
“Her baktığım aynaya
yeni bir benlik ısmarlıyorum yab(l)ancı maskeler takmasın diye.”
“Her kapandığım
secdeye yeni bir dua ısmarlıyorum beni “O” hiç yalnız bırakmasın diye.”
“Her yazdığım
cümleye yeni bir harf ısmarlıyorum eksik kalmasın diye!”
(1)
Birde açan çiçekleri olmasa bahçelerimizin,
Uçan kelebekleri
olmasa baharlarımızın...
Sesleri
uykularımızda yankılanan bülbülleri olmasa seherlerimizin,
Beş vakitte, beş
sefer ferahlatan ezanları olmasa semalarımızın...
Daha çok
kirleneceğiz.
Daha çok
çirkinleşeceğiz.
Daha çok
sağırlaşacağız.
Daha çok
yalnızlaşacağız.
Keşkeklerim,
beklilerim, ölüm olmasa,
Cümleleri
sonlandıran nokta olmasa,
Ruhumuzu arındıran
dua olmasa,
Daha çok
bunalacağız-bulanacağız!
…
(2)
Mevsimlerin bize küsmüşlüğümü var? Ne kardelenler açtı bu bahar, nede
balkonlara, caddelere, sokaklara çiçeklerini savuran kiraz ağaçlarının kokusunu
hisseden oldu. Ne, allığına, morluğuna, saflığına, beyazlığına hayran olduğu
gülün endamlı gülüşleriyle mutlu oldu bülbül, nede ovalardan bayırlara,
kırlardan yaylalara bal toplayan arılarla selamlaşan çiçekler gördü baharı. Ne
gecenin kalbi aydınlandı minicik bir ateşböceğiyle, nede, sessizliği bozuldu
vakitsiz bir baykuşla. Ne çocukların yüreğinden yıldızlara köprüler kuruldu
masallarda, nede aşıkların yüreğine kaf dağından hayaller çıkageldi. Ne Yusuf’a
el uzatan kervanlar geçti buralardan, nede pervazlara konan yusufçuk kuşları
bekledi pencerelerde. Her mevsimden geriye acı bir sessizlik, Hayır hayır
kocaman bir sessizlik kalıyor. Bilmem! sanki hayat, yaşanmıyor gibi yaşanıyor.
Artık, baharlarda yok kapımızda! Yoksa mevsimlerin bize küsmüşlüğümü var?
Nurdal DURMUŞ |
