ÖLÜM BİRAZ DA AYDINLIK

ben giderken sen kal orda ırmaklardan ayrılan sular dağlara yanaşır.

bu bi ayrım olmalı gökyüzüne karşı böyle düşünüyorum şu an belki edilen

kavgalardan sonra kan akmazdı. başka bi şey söylemeyeli çok zaman

oldu. İnsan ne düşündüğünü, durmadan bilemez. belki trenler bundan

çocukluğumuzda kaldı

insan en çok gecelere yaslanır. gizli okunan mektuplar gibi. birileri bilir

açık

gezen sokakları. gerisi geceye kalmış. yalanlar unutulur bu saatlerde çünkü

başka şeyler ilgilendirir insan bi kendiyle baş edemez boya kokan odalarda

daha düne kadar önemi olmayan ne varsa tek tek karanlıkta

bazen düne ne savunduğunu bilmez insan. ağaçlar da bilmez şu anda dışarda

karanlık, kalan herkes de. konuşurken de yürümüşüzdür. arayıp bulamadığımız

çocuklarımız olur. giyinmeyle geçer kızların parmak uçları tenimizden. öylesi

geceleri

çok yaşadım... yaşamak biraz da alışkanlık gibi. saksıdaki çiçeğe diyorum

fazla mı su

koydum ne bu gün;

fazla su içinde de ölürmüş çiçekler

sokak lambalarının aydınlattığı sokaklar

Hakkı ÇINAR