UYUYAN GÜZEL

Haziran bir gece yarısı

Tenimde serin, gizemli ayışığı

Altın kıyıları

Nemli, baygın tütsüler yayan

Dingin zirvelere

Ezgiler eşliğinde akışan damlacıkları

Usulca evrensel vadiye kanatlanan

Ulaşılmaz, gizemli ayışığı...

Eğiliyor biberiyeler mezarına,

Zambaklar dalgalara

Çürüyor suskun yıkıntılar

Göğsüne sarıp gecenin sisini

Çekiliyor sonsuz uykuya

Lethe gibi, bak! Nehir, bile bile

Uyukluyor yatağında

Hiç uyanmayacakmış gibi

Irene'in yazgılarıyla yattığı yerde

Uyuyor tüm güzellikler!

Ah, görkemli prenses! Gerçek olabilir mi-

Bu pencere, kara geceye açılan?

Ürkünç kımıltılar perdelerde

Eğleniyor alaycı ruhlar ağaç tepesinde

Sesleniyor her aralıktan

Arsızca odanda dolaşan

Bedensiz ruhlar, büyücüler

Süslü kapağı altında gömütünün

Gizlenmiş uyuyan ruhun,

Uzayıp kısalıyor duvarlarda gölgeler

Beyaz hayaletler gibi uçuşan...

Ah, sevgili prensesim! Hiç mi korkmuyorsun?

Ne rüyalar görüyorsun?

Belli ki uzak denizlerden gelmişsin

Küçük bahçemizin sadık ağaçlarına

Ne tuhaf rengin... Giysilerin...

Saçlarının uzunluğu

Ve bu dayanılmaz sessizlik!

Prenses uyuyor! Ah, bırakın uyusun

Kutsal sığınağında Tanrı'nın, derin derin

Bir kez daha kutsal kılınsın bu oda

Bu yatak, melankolik, bir kez daha!

Yalvarırım Tanrım, gözleri açılmadan

Gömütüne hayaletler uğramadan

Uyusun prensesim!

Aşkım uyuyor! Ah, bırakın uyusun

İncitmesin solucanlar bedenini

Uyusun sonsuza dek

Yaşlı ormanın loş kuytularında

Açılsın yüksek kemerleri gömütünün

Dağıtarak karanlığı ansızın

Üzerinde işlemeli tabut örtüleri

Anımsatır atalarının cenazesini

Utkulu, sevinçli, huzur verici...

Küçük bir kızken

Taş atardı prenses

Ayrıksı bir gömüt kapısına

Bir yankı daha, her taşla

Ürkerdi düşüncesinden bile,

Günahkar çocuk, biçare!

Ölünün iniltisiydi, yükselen gömütten...

Edgar Allan Poe