İNCEYİM

Bugün inceyim...

Ruhum, ağzını yara almış bir kadırgaya hevesle açan okyanus gibi, itinayla seçtiğim sözcükleri içine alıp boğacak kadar allak bullak, dalgaları ölümcül... İmkansız bir aşka aracılık etsin diye özenle hazırlanmış, üzerine divitin hiç dokunmadığı bir kağıda benzemiyor inceliğim. Benzemiyor çünkü bir çağrım yok, bir çağrıya karşılık da değilim.

Bugün inceyim...

fakat bu, sadece bir anne tarafından doldurulabilecek kocaman bir boşluğun ortasında, takatsiz, titrek bir muma dönüşmüş olmamdan da kaynaklanmıyor. O boşluk gittiğim her yerde etrafımdaydı o mum; çölünü kaybetmiş bir mekkarenin sönmesinden korktuğu meşale gibi, is tutarak yanıp durdu gözlerimde. Biliyorum ki, bu da değil sebebi inceliğimin...

Taşra kırlarını özlemiş olmam da beni bunca inceltmez. İğdelerin göğsüme bıraktığı sersemletici kokuyu anımsamak bana çokça iç geçirtir o kadar. Yeşil bayırlara uzanmış, pantolonu yamalı bir yeniyetmeyi sıkça hatırladığım olur elbet. Ancak, gülümseyerek yemlikler, kuzukulakları, yabani kirazlar yiyen yazdan kalma o çocuğu her hatırlayışımda, ilk yaptığım tebessüm etmektir. İncelmem böyle zamanlarda...

İtiraf edeyim ki, dersten çok haylazlığa meyilli ergenliğimi hatırlamak da büyük bir etki bırakmaz üzerimde. Sıvası atmış sınıflarda, çoğu karamsar, çoğunun sesleri buyrukçu, her hevese bir cezayla karşılık veren, sürekli kurallar öğütleyen bazı adamların içimde neleri öldürdüklerini zamanla öğrendim. Arkadaşlarımla ilgili anılarım cansız, pek çoğunun nerede olduğunu bilmiyorum bile. Bende izini sürecek, beni bunca inceltecek ışıklı bir nokta kalmadı o günlerden...

Bugün inceyim...

ama uzun ve loş fakülte koridorunu; sürekli dumanlı, sürekli tartışılan kantini özlediğim için değil. Tamam, insanla giysisi arasında kurulan o garip tasarıma yenik düşüp, ben de yıpranmış bir gocuk taşırdım sırtımda. Tartışmaların ve kitapların bölüm sonlarının ardından, biraz önceki görkemini acayip bir ejderhaya yem etmiş gibi suskunlaşıveren, adını bilmediği bir adaya çekilip, kendi içi için azcık teselli arayan gençlik mangasının bir yerlerinde ben de dururdum. Dururdum ve bakardım ki, bizimkisi, hiç ödüllendirilmemiş bir gövdenin, krallar için tertiplenmiş bir merasimde renklilik olsun diye araya sokuşturulduğu bir isyankarlık oyunu; kendimize tutkumuzdan dolayı içine düştüğümüz bir tuzaktı. Bir tuzak ancak kindar yapar insanı, inceltmez...

Birkaç genç arkadaşımı kaybettim, Ertuğrul’u mesela. Her tanesi apayrı değerli taşlardan yontulmuş bir tespihe benzerdi. Büyük bir tevekkülle dokunarak geldiği yirmi yedinci tanede ip koptu ve Ertuğrul’ un başı, duasını tamamlamış bir imame gibi toprağa uzandı. Ben kışladaydım o vakit, Ağustos güneşinin altında eriyip gittim. Annesi kocaman bir tencerede yahni pişirirdi bize, bazen çamaşırlarımı yıkardı. Dünyanın tortusu bende biriktikçe onu düşünürüm, beni hayatın geçiciliğine inandırır, hafiflerim. Ama yine de onu hatırlamaktan duyduğum incelik bambaşka; keşke telifi kabil olsa... Yalnızca Ertuğrul gibi bir arkadaşı olanlar ve onu kaybedenlerin hissedebileceği türden bir incelik bu...

Bugün inceyim...

Ne savaşlar, ne düşen kentler, ne karmaşa, ne kaos; hiçbiri, hiçbiri değil inceliğimin sebebi. Sanki yeryüzünde hiç kimse yok, bir tek ben varmışım gibi...Sanki ilk insanın yeryüzüne atıldığında duyduğu o gariplik, o yalnızlık, o şaşkınlık, milyarlarca insanın bilinçaltından geçerek gelip bende konaklamış gibi...

Sanki bütün gövdem iyilikle yıkanmış ve her şeyi affetmeye hazır hale getirilmiş gibi...

Bugün inceyim...

Ama ne yaşadığım dünyayla, ne öteki insanlarla, ne geçmişimle ilgili değil inceliğim. Sanki her şeyden koparılmış ve kendi insanlığımla başbaşa bırakılmışım gibi: Yalnızca benimle, benim ruhum arasında...

 Ali AYÇİL