LOTO MİLYONERİ

Zoltan Kramer, kesinlikle bir milyoner gibi görünmüyor ve duyumsamıyordu. Dün akşam aldığı yünlü takımı kaşındırmaya başlamıştı. Metal bastonuna dayandı ve sabırla polis otosunun gelmesini beklemeye başladı.

Biraz sonra bir görevli gelip onu “Yaşlı Yahudiler Evi”nin  kapısından aldı.

“Bay Karamer, ben Çavuş Warren McEnroe” diye kendini tanıttı. “Sizi Trenton’daki ikramiye alma törenine götürmeye geldim.”

Toplama Kampı’ndan çıkalı 50 yılı geçkin bir zaman olmasına karşın Zoltan hala polislere  ve silahlara güvenemiyordu. Çavuş, Zoltan’ın arabaya binip; arka koltuğa oturmasına yardım etti. Trenton’a doğru hareket ettiler.

“Siz benim şoförlüğünü yaptığım en büyük ikramiyeyi kazanan üçüncü kişisiniz”dedi. “Nasıl bir duygu bu?”

“Çeki aldığım zaman sana söylerim”dedi yaşlı adam. “Peki ya çeki almazsam ne olur?”

Memur inanmaz gözlerle adama baktı. “Kim 27 Milyon doları istemez ki?”

“Loto’yu kazanmak çok güzel, ama bu benim için sanki bir şaka gibi. Tek yaptığım şanslı numaramı yazmaktı. Bir yetenek ya da özel bir çaba gerektirmeyen bir iş. Kansere çare bulmadım ki. Sadece şanslıydım. Bak 90 yaşındayım ve çok az vaktim kaldı. Ev ya da araba  almayacağım. Bir ailem de yok. Neye ihtiyacım var? Yaşadığım yaşlılar evinde beni besliyorlar, ilaçlarımı veriyorlar, çarşaflarımı değiştiriyorlar, bingo oynayıp, renkli tv izleyebiliyorum. Bugün 27 milyon dolarım olacak.”

“Toplama kampını anımsıyorum. Topallıyordum, iskelete dönmüştüm. Hiçbir şeyim yoktu ve yapayalnızdım. Romanya’daki küçücük köyümde, ailemin sürüler gibi arabalara 

doldurularak, fırınlara götürüldüklerini gördüm. Bir polisin, köy meydanında, gözümün önünde sakat erkek kardeşimi öldürmesine tanık oldum. Bu hızlı ve çok ucuz bir ölümdü.

Ailem yok olduğunda bir penim yoktu. Bugün 27 milyon dolarım var  ama ailemin yaşamlarını satın alamam, bu çok trajik bir oyun.”

“Ama ben ailemin diğer bireylerinden şanslıydım. Amerika’lılar beni kurtardılar ve sonunda  Amerika’ya geldim. Gece okuluna gittim ve bana yeniden gülmeyi ve İngilizce’yi öğreten Margaret’le tanıştım. 1950’de onunla evlendim. Hayatımı bir giysi fabrikasında  dikiş dikerek kazandım. 35 yıl boyunca işim o oldu. Ama 1975’te kanserden öldü. Onu çok özlüyorum.”

“Çok üzgünüm”dedi McEnreo, konuyu değiştirerek. “Bir saat içinde 27 milyon dolarınız olacak. Hala o parayla mutluluk ve heyecan satın alabilirsiniz.”

“En büyük mutluluğu Margaret’te bulmuştum”dedi Kramer. “Heyecanı da sayı oyunu oynamakta buldum.”

“Ama bu yasal değildi” dedi memur.

“Evet değildi. Saltzman’in şekerci dükkanında oynardık. Ona bozuk paralarımı verirdim o da bir kağıda  sayıları yazardı. İkimiz de polislerin bizi yakalamamasını umardık. Oysa şimdi  Yasal Loto  Satıcısı’nın önünde uzun kuyruklar var ve devlet kendi payını büyük ölçüde bu ileri teknoloji sayesinde alıyor. İşte hayat bu.”

“Sık sık kazanır mıydınız?”

“Çok sık değil ama  kazandığım zaman bunu Margaret’le kutlardık. Trenle şehre gider orada bir taksiye biner ve bizi güzel bir restorana götürmesini isterdik. İki biftek ve Margaret için şarap kendim için de bira ısmarlardım. Bir keresinde ona çiçek de almıştım. Margaret kamelyaları çok severdi.”

“Onu  gerçekten çok özlüyorsunuz değil mi?”

“Hem de nasıl?” diye içini çekti Zoltan. “Yaşayamadığım gençliğimi de özlüyorum. O kazandığım 27 milyon doların her penisini  Margaret’le bir tek gün yaşayabilmek için verebilirim.”

“Ne yapardınız?”

“Önce onu kucaklar, öper ve gülümsemesini izlerdim.Çok sıcak ve güzel bir gülümsemesi vardır. Sonra onu üzdüğüm ve incittiğim için ondan özür dilerdim ve sonra  aşk yapardık.”

“ 90 yaşında mı?”

“Aşk, genç vücut ve cinsel temastan  çok daha fazla bişeydir. Aşk, yüreğin ve ruhun yaşı hesaba katmadan sürdürdüğü bir olaydır. Sen evli misin?”

McEnroe, Lori ile 18 yıl önce evlendiğini ve 15 yaşında Billy adında bir oğulları ve 9 yaşında Nancy adında bir kızları olduğunu söyledi.

“Fakat Çavuş, sen hala benim sorumun yanıtını vermedin. Eğer ben o 27 milyonu almazsam ne yaparlar?”

“Parayı ne yaparlar bilmem ama sanırım büyük bir olasılıkla seni bir akıl hastanesine kapatırlar. Senin deli olduğunu söylerler. Çünkü 27 milyon doları reddetmek hiç Amerikanvari bir davranış değil.”

 Kramer gülümsedi “Sanırım haklısın. Ama bak sana ne diyeceğim. Daha sonra o büyük çek ile benim fotoğraflarımı çekerlerken Lori’yi çağırmanı istiyorum. Ona ve çocuklarına Zoltan Amca’nın onlara bu gece bir “Zenginlik Gecesi” yaşatacaklarını söyle. Hepimize biftek ısmarlayacağım. Lori’ye bir bardak şarap, seninle bana birer buz gibi bira ve çocuklara da kola. Bu benim ikramım olacak. İnan bana bu gece onu ödeyebilirim.”

  Çavuş McEnroe  tekrar konuyu değiştirdi.

“Bana şanslı numaranızı söylemediniz.”

 Zoltan bastonunu  koltuğa dayadı. Emniyet kemerini açtı, kolunu ceketinden çıkardı ve gömleğinin kolunu sıyırdı. Kolunu açtı. Kolunda toplama kampında yapılan dövme vardı. Bu dövme onun kamptaki numarasıydı.

Ve sonra iki adam yol boyunca hiç konuşmadılar...

İnternetten çeviren Doğugül KAN