GEÇTİ ARTIK GEÇTİ !..

Küçüklüğümden beri dar yerlerden sıkılır ve buralardan adeta feryat ederek  kaçardım. Daha sonra bunun bir hastalık olduğunu anlamış fakat bu illetten  bir türlü kurtulamamıştım. Oysa ki, o dar mekanlara şimdi ister istemez girecektim. Beni sarıp sarmalamışlar ve uzunca bir tabuta yerleştirmişlerdi.  Çevremde dolaşanların seslerini gayet iyi duyuyor ve gözlerim kapalı olmasına rağmen her nasılsa onları görebiliyordum.

- "Genç yaşta öldü zavallı" diyorlardı. "Halbuki yapacak ne kadar işleri vardı"

Gerçekten de birçok işim yarım kalmıştı. Mesela oğluma iyi bir iş kuramamış, araba ile renkli televizyonun taksitlerini henüz bitirmemiştim. Büyük bir firma kurup dostlarımı o firmada toplamak da, artık hayal olmuştu. Kış çok yakın olduğu halde odun-kömür işini halledememiş ve çatının akan yerlerini aktaramamıştım.

Birden kulaklarımı çınlatan bir sesle irkildim. Sanki mikrofonla söylenen bu ses, beynimin en ücra köşelerinde yankılanıyor ve;

- "Geçti artık geçti" diyordu.

İçimden, keşke geçmemiş olsaydı diyordum. Nereden başıma gelmişti o kaza bilmem ki? Halbuki ne kadar da iyi araba kullanırdım. Olup bitenleri anlamaya  çalışırken dostlarımın çevremi sardığını ve üzerimi örtmek için tabutun kapağını kaldırdıklarını fark ettim. Avazım çıktığı kadar bağırmak ve çırpınmak istediğim halde ne kımıldayabiliyor ne de bir ses çıkartabiliyordum. Biraz sonra koyu bir karanlık içinde kalmış ve gözlerimi tabutun tahtaları arasından sızan ışığa çevirmiştim. Dehşet içinde;

- "Aman Allah'ım" dedim. "Ne olacak şimdi halim?"

Korkudan hiçbir şey düşünemiyordum. Biraz sonra omuzlara kaldırılmış ve sallana sallana götürülmeye başlanmıştım. Dışarıdaki seslerden yağmur yağdığı belli oluyor ve su damlacıklarının sesi tabutumun gıcırtısına karışıyordu. Cenaze namazı için camiye gidiyor olmalıydık. Cami diyince aklıma gelmişti. Çok yakınımızda olmasına rağmen nedense bir türlü elim değip gidememiştim. Ama 50 yaşına gelince namaza başlayacak ve herkesin şikayet ettiği kötü alışkanlıklarımı terk edecektim. Ah şu kaza olmasaydı ileride ne iyi bir insan olacaktım. Daha önce duyduğum ses:

- "Geçti artık geçti" diye tekrarlıyordu. "Bitti artık"

Biraz sonra namazım kılınmış ve imam cemaate nasıl bir insan olarak bilindiğimi sormuştu. Ben cemaatin arasındaki 8-10 kişinin bu soruya cevap vermediğini gayet iyi biliyordum. Evet bu insanlara kötülük ettiğimi kabul ediyordum. Fakat şu kaza olmasaydı onların gönlünü alacak ve yaptığım haksızlıkları telafi etmeyecek miydim?

Camideki işimiz bittikten sonra tekrar omuzlara kaldırılmıştım. Tabutumun eğik bir şekilde taşınmasından mezarlığa giden yokuşu tırmandığımızı anlıyordum. Şiddetle yağan yağmurun çatlaklardan içeri girerek kefenimi yer  yer ıslattığının da farkındaydım. Buna rağmen dışarıda konuşulanlara kulak verdim.

Dostlarımın bir kısmı piyasadaki durgunluktan bahsediyor bir kısmı da geçen akşam televizyonda oynanan kovboy filmini methediyordu. Tabutumu  taşıyan diğer biri ise yanındakinin kulağına fısıldayarak;

- "Tam ölecek günü buldu rahmetli. Sırılsıklam olduk birader" diyordu.

Duyduklarım herhalde yanlış olmalıydı. Yoksa bunlar uykularımı onlar için feda ettiğim dostlarım değil miydi? Yolculuğum bir müddet sonra bitmiş ve tabutum yere indirilmişti. Kapak tekrar açıldı ve güçsüz vücudumu

kucaklayan kollar beni dibinde su toplanmış olan bir çukura doğru indirdi. Boylu boyunca yattığım yerden etrafıma baktım. Aman Allahım! Bu kabir değil miydi?  O ana kadar buraya gireceğimi neden düşünmemiştim? Sessiz feryadımı kimse duymuyor ve dostlarım kalın tahtalarla üzerimi kapatmak için adeta

birbirleriyle yarışıyorlardı. Tekrar zifiri karanlıkta kalmış ve bütün zerrelerimle dua etmeye başlamıştım;

- "Yarabbi!" diyordum. "Bir fırsat daha yok mu senin istediğin gibi bir kul olayım? Ve kabrimi cennet bahçelerinden bir bahçeye çevireyim"

Daha önce duyduğum ses aynı şeyleri tekrarlayarak;

- "Geçti artık geçti" dedi. "Her şey bitti artık"

Vücudumu örten tahtaların üzerine kürekle atılan toprakların çıkardığı ses gök gürültüsünü andırıyor ve bütün benliğimi sarsıyordu. Son bir gayretle yerimden fırlayarak gözlerimi açtım. Odamdaki rahat yatağımda yatıyor fakat korkunç bir kabus görüyordum. Bitişik dairede oturan doktor arkadaşım başucumda duruyor ve;

- "Geçti artık geçti" diye tekrarlıyordu. "Geçti bak hiçbir şeyin kalmadı"

Yattığım yerden yavaşça doğruldum. Terden sırılsıklam olmuş ve sanki 20 kilo birden vermiştim. Dışarıda sağanak halinde yağmur yağıyor ve gök gürültüsünden bütün ev sarsılıyordu. Çevremdekilerin şaşkın bakışları arasında kendimi toparlamaya çalışarak;

-"Yarabbi! Sana bütün zerrelerimin adetince şükürler olsun" diyordum.

-" İyi  bir kul olmak için ya bir fırsat daha vermeseydin?