SUPHİ

Suphi bir acaip adam

Suphi benim canım ciğerim

Kimse bilmez nereli olduğunu

Susar akşam oldumu

Bir cebinde das kapital

Bir cebinde kenevir tohumu

Fırtınadan arda kalmış bir teknede tevekkül içinde

Görkemli sakalı ve iğreti parkasıyla gizlediği macerasıyla

Bir acaip adam yaşardı

Akşamları susardı

Ben konuşsam kızardı

Çocuktum evden kaçmıştım

Gelip ona sığınmıştım

Bir sürgün kasabasıydı

Bir eski zamandı, hazirandı

Küçücük bir koydu, sığdı

Burayı keşfeden belki de oydu.

Uzaktan kasabanın ışıkları yanardı

içim anneyle dolardı, ağlardım

Suphi şöyle bir göz atardı,

Gizli bir cigara yakardı

Ağlardı, sonra barışırdık

Ben flüt çalardım, cigara sönerdi ağlardık

Nerden geldiğini bilmezdim,

Kimsesizdi, belki kimliksizdi

Onun macerası onu ilgilendirirdi

Kimseye ilişmezdi

Bir şeylere küfrederdi hep

Tedirgin bir balık gibi uyurdu

Bazen kaybolurdu

Arardım, yağmurun altında dururdu

Bir kalın kitabı vardı, cebinde dururdu, hergün okurdu

Ben birşey anlamazdım

Kapağını seyreder duymazdım

Sakallı bir resimdi, kimdi, ne kadar mütebessimdi

Sordum bir gün Suphi'ye söylediklerini niye anlamıyorum diye

Bildiklerini dedi; yüzlestir hayatla ve sınamaktan korkma

Doğru ile yanlışı o zaman ayırdedebilirsin

Ve onu anlarsın

Sonra gülerdi

Günlerim yüzlerce ayrıntıyı merak etmekle geçerdi

Sonra yine akşam olurdu.

Suphi susardı, ben konuşsam kızardı

Tekneye martılar konardı

Yüreğim Suphi'ye yanardı, ağlardım.

Suphi denize tükürürdü

Gökyüzünü tarardı, ağlardı

Sonra barışırdık

Ben flüt çalardım

Yıldız kayardı, ağlardık.

Bir sürgün kasabasıydı, bir eski zamandı, hazirandı

Çocuktum, evden kaçmıştım, gelip ona sığınmıştım

Bir gün aksilik oldu

Annem beni buldu

Suphi kaçıp kayboldu

Kasaba calkalandı, olay oldu

Ben sustum, kanım dondu

Polisler onu yakaladığında tekti

Felaketti

Herkes meydanda birikti

Karakoldan iceri girerken sanki mağrur bir tüfekti

Ansızın dönüp bana baktı

' Anladın mı ? ' dedi.

Anladım dedim anladım

Ve o günden sonra hiç bir zaman hiç bir yerde

Hiç ağlamadım...