NEDEN SONRA

Bir gün demek ne kadar hazin

Anılarla dolu geçen yıllara!...

Bakıp da ardında kalan yollara;

Geri dönememek tek bir an için!

Büyüttüğün artık umutlar değil,

Şimdi tek gerçek var; çaresizliğin.

Bak! Fırçan kırılmış, bomboş tuvalin

Ne biraz renk kalmış, ne de bir şekil

Silinmiş o portre, göremezsin ki!

Daha yakından bak dilersen, eğil;

Hani o maviler? Hani o şekil?

Uçup gitmiş mi ne? Hani o sevgi?

Nerde o dostluklar? Güzel yalanlar?

Bu kalp neden değil eskisi gibi?

Bir başka dünyada bulursun belki,

Geçer de aradan nice zamanlar...

O yer umutların söndüğü yerdir,

O yerde zavallı bütün insanlar!

Şairler, bilginler ve kahramanlar

O yerden hüzünle geçtiler bir bir

Arındılar sahte, yalan ne varsa

Sonunda denize ulaştı nehir;

Ne bir beste kaldı, artık ne şiir!

Bitti aldanışlar, bitti her tasa...

Nice sevenleri aldı o deniz;

Yine uygulandı en eski yasa;

Uzak bir sevgilden her ne kalmışsa;

Unutuldu. Ve duruldu kalbimiz.

Yıllar geçti... Neden sonra anladık:

Yüce olan, bağışlayan tek biziz!

Her kadehte kalan tortu sevgimiz,

Her yerde o güneş, hep o aydınlık...