GÜLNARE

ben, yıpranmış sokaklar ortasında avare

sen, kırgın bir ülkenin süreyyası: Gülnare

honçalı novroz gelir; bir de siyah ve sarı

dalgalanır göklerde bir kuşun kanatları

her nağme, dudağında çarpılmış karanfil

sana tutkun atlılar şimdi yorgun ve sefil

göğsünde, kıskandığım bir rüyadır kırmızı

nerdesin, ey masallar ülkesinin son kızı

dokunmuyorsa kalbim o mazlum kitabeye

ayışığı düşer mi kanlı bir harabeye

sensiz çöl, ıssızlığın kahrıyla zehirlendi

yalnız bulutlar değil, vahalarda kirlendi

mahşeri bir serabın ardından yürüyorum

gözlerini kaybeden bir kervan görüyorum

geride, okunmayan silik izler kalıyor

kaktüs hala toprağı uykuda yakalıyor

tarihin her sayfası soluyor pare pare

karasevda burcunu yıkıyorsun, Gülnare

Azerbaycan ufkunda bir divanedir gönül

böylesi tarümar olmadı belki de gül

toprak, bir bakışınla kızıl renge büründü

yıldızlar ülfet için gündüz vakti göründü

gözlerin binlerce yıl ötesinden yadigar

nerdesin, ey Bakü’den, Gence’den esen rüzgar

yaldızlı perçemlerin ıslandıkça uzuyor

yalnızlık damla damla şakağından sızıyor

bazen öfke, kavgayı sevenlerin ardında

mahülya ve hüzün; bazen korku ve sevda

çiçeklerin yurdunda yalnız senin kokun var

bazen uzaktan uzak, bazen yakın bir duvar

karanlığa mahkumdur gökte sensiz, sitare

ruhumu zevalinle buuşturma, Gülnare

soluğun ab-ı hayat mıdır; filizlendi kül

siyah bir lale gibi aynaya düştü kakül

kırdın yüreğimdeki saatin akrebini

kuruttun düşlerimin hayal mürekkebini

hangi ırmağa baksam akıyorsun derinden

Hazar, acılarınla ağlıyor kederinden

kuduran bir denizde benziyorsun şikare

görebilseydi seni ejderhalar, Gülnare

gözlerinden fışkıran yanardağlar sönerdi

o ısırgan bakışlar balmumuna dönerdi

oysa şimdi su sarhoş; balıklar geldi dile

dalgalar son bir umut vuruyor sahile

Nahcıvan, hasretinle alevlenen sır çerağ

seninle firakını unutuyor Karabağ

göğsünde, kıskandığım bir rüyadır kırmızı

nerdesin, ey masallar ülkesinin son kızı

bırakıp gittin beni umarsız bir efkare

haber gönder, nerdesin, nerdesin ey Gülnare