NİYAZ

Sırlı kaftanına bürünen bir derviş

Gözleri kapalı gönlü açık

Servilerin niyaz dallarıyla

Uçurur aklını yüzü toprağa değdikçe

Cânı söyler dili

Denize karşı dünyadan âzâde

İnce bir meltemin ritmine eşlik ederek

Tutar nabzını martıların

Maviye çevrilir bütün cihan

Çıkıp içinin mağaralarından

Geçer karaları karanlıkları

Kaf dağına uçan kuşla

Kayalıkların üstünde güneş

Rengini katarken sulara

Işığa boğulur bütün yeryüzü

Yeni bir sayfa açılır önünde

Çiçekli seccâdesinde bahar

Yıkılır dünya ardında kalır

Kalbinde yeni bir âlemin duyguları

Başlar niyâzına kaldığı yerden