MELANKOLİ

Anne!

Gülümse ve lâmbamızı yak

İçimdeki yara

Hiç bu kadar derin olmadı

Anne!

Ben hayata çıkıyorum

Ölürüm de yine özlerim seni

Varsın gece kuşları

Yıldızlara güvenerek izimi sürsün

Bedenim toprağa sevdâlı

Saçlarımda yine o kuş

Şarkısını söylüyor

Gözlerimde gördüğün son tül perde

Bahçemizde o serviler

Niyaz dalları

Gözlerime

Serin uykular getiren rüzgâr

Tozlu bir camın ardından

Bana duâlar oku.

Güzel ölümler istiyorum Tanrım!