KIŞ GECELERİ

Kış gecelerinde oturmuş düşünüyorum,

Ardarda inanç ve ümît, sarsıntı ve kaos.

Kış gecelerinde terliyor ve üşüyorum,

Hülyâlarda sallantı ve rüyâlarda kâbus...

Bülbüllerde sessizlik, çiçeklerde bekleyiş,

Sevinç-hüzün iç içe; gönlümün itiyâdı...

Ekseriya tekdüze, ara-sıra tekleyiş;

Bahar nâraları yanında, hazân feryâdı.

Bazan mûsikî gibi tatlı esiyor rüzgâr,

Fıkırdıyor herşey; kuş, böcek, ağaç ve yaprak;

Bazan serin bir poyrazla sarsılıyor bahar,

Yeisle geriniyor dere, tepe, taş, toprak...

Soluyor gül çehrelerinde güzellik renk renk,

Azmin şakaklarında eski günlerin teri;

Gurbet tütüyor her yanda, sarsılıyor âhenk

Bir ürperten belirsizlik kaplıyor her yeri!

Zirvelerde sis ve duman, ovalarda güneş,

İçiçe esiyor her yerde bora ve meltem;

Düşen rahmet damlaları, çılgın sellere eş,

Zıtların bayramı, zifafta sevinç ve mâtem...