IŞIĞA GÖNÜL VERENLER

“Mehlikâ Sultan şâirine ithâf olunur.”

Işığa gönül vermiş bu yiğitler,

Bir gece sonsuza yelken açtılar.

Işığa gönül vermiş bu yiğitler,

Geçerken her yere nurlar saçtılar.

Ruhlarını sardığı günden beri,

Solmayan güzelliklerden akisler;

Her gece rüyâlarında bir peri,

Onlara öteden türküler söyler...

Hepsi de büyülü düşmüş çöllere...

Menendi olmayan bir eşsiz dilber,

Belki uğrar diye bizim ellere,

Gözetirler dörtbir yanı beraber.

Aşk u şevkden kanatlarla günlerce,

Koştular.. içleri ümitle dolu.

Hayata âit bir yığın bilmece,

Birer birer çözüp oldular mutlu...

Sonu görünmez bir uzun yolculuk,

Onlar harıl harıl.. yollar öğünür!

Şehinşah kapısında dâim kulluk;

Ermeyen bahtsız âh edip dövünür.

Da’vâmızın kara sevdâlıları,

Varacaklar dünyânın ötesine;

Bir “yâd-ı cemîl” olacak adları

Girecekler millî ruh bestesine...

Herbiri bin gönülde yaşayacak..

Sîmâlarında ebediyet rengi.

Hâtıraları asla solmayacak,

Öte tarafdaki güllerin dengi...

Işığa gönül vermiş bu yiğitler,

Seyrettikçe çevreyi mest ü mahmûr,

Dirilip bir daha ölmek dilerler,

Ellerinde kevserler dolu fağfûr.