HİCRÂN VE ÜMİT

Yine hicrân dolu günleri andım,

Yıllar gözyaşına karışıp gitmiş.

Ürperdim ve yerimde kalakaldım,

Dostlar düşmanlarla barışıp gitmiş.

Yüzerken millet derin uykularda,

Kaybolup gitti değerler ardarda...

Kan-ter var mâzînin şakaklarında,

Demir bukağılar ayaklarında;

Acı bir tebessüm dudaklarında;

Ne kızıl bir ruhla çarpışıp gitmiş...

Hâlâ ufukta yer yer karanlıklar;

Gecenin arkasında gündüzler var...

Hazân esmiş bütün bağlar bozulmuş,

Sararmış yapraklar çiçekler solmuş,

Yiğit ölmüş, küheylânı yorulmuş

Koca bir ifritle savaşıp gitmiş.

Şimdi olsa da çok çok uzaklarda,

Bekliyoruz hülyâlı şafaklarda...

Bir zamanlar parıldayan o tâclar,

Tâcdârlara sîne açan yamaçlar;

Altın yamaçlarda zümrüt ağaçlar,

Hicrân kervanına ulaşıp gitmiş.

Kıvılcım var, o ürperten sönüşten,

Kıvılcımda mesajlar var dönüşten...