GURBET - 1

Gurbet rûhumda poyraz gibi esdiydi birgün,

Hazân, türküler söylüyordu; yerlerde yaprak..

Sînemde iniltili hâlâ o hicranlı dün,

Gönlüm, hafakanlarıyla dalgalanan bayrak...

Daldım eski günlerdeki derin melâlime,

Kandan bir lücceydi âdeta gördüğüm yerler.

Ürperdim; bir kere daha acıdım hâlime,

Geçince birer birer hayâlimden o günler...

Gerçi yine bir gurbet hüznü var sînelerde,

Poyraz biraz serince okşuyor çiçekleri;

Perde perde neş’enin çağladığı her yerde,

Bir gamlı melodi susturuyor böcekleri.

Ama, o hep kasvetle esip gelen hicranlar,

Artık göçedip gittiler bir başka diyara...

Asırlardan beri gerçeği saran dumanlar,

Birer birer eriyip yol verdiler bahara...

Şimdi dertli sînemin o eski huysuzluğu,

Yalnızlık gecelerimde vefâlı arkadaş..

Ve çöllerdekine denk gönlümün susuzluğu;

“Az ağrı, âsân ölüm ” ve îmân ola yoldaş..!