ESKİ GÜNLER

Hep eski yamaçlarda yeni güller,

Arayıp durmuştun bir ömür boyu..

Çiçeklerde geçmiş günlerin bûyu,

Geçmişten renkleri, geçmişten suyu,

Bekledin gelir diye mavi dünler...

Mecnûn gibi hep bir âhû peşinde,

Çölden çöle koştun tâ doğuşundan,

Çıkmadı asla hayâlinden cânân;

Hayatın bir nişan, ölümün bin şan,

Varları atıp yoku seçişinde...

Sessizdi rûhun derinliklerinde,

Hayâlindeki o mavi dünyâlar,

Ümîtle tebessüm eden verâlar,

İdealini haykıran sadâlar,

Ne ra’şeler vardı akislerinde..!

Sen coşkun, mevsim de tam müsaitti,

Çiçek koklamak için her bucakta..

Ve ak horoz ötüyordu şafakta,

Yankılandı nağmesi her dudakta,

Gökler bu armoniye müşâhitti...

Bilmedin hayatta baharı -güzü,

Zevk u safâ bir yanda, sen bir yanda,

Herkes serâzâd olduğu zamanda,

Âdetâ esir yaşadın cihânda,

Gece gibi geçirmiştin gündüzü...