BİR KAŞIK İRFÂN

Haberi yok çoğunun bu yaşanan dünyâdan,

Hezeyanla geçiyor sabahlar ve akşamlar.

Seyrediyor varlığı sisli-paslı bir camdan,

Dolapda dönen yolda, yolunu kesmiş yollar...

Birşey gördüm sanıyor, gördüğü sis ve duman,

Zannınca yol alıyor, mesâfeler ayarsız;

Bir ömür boyu alıp satıyor hiç durmadan;

Ama, kantarlar vefâsız, kıstaslar vefâsız...

Gerçeklere kapalı rüyâlarla avunur,

Büyüklüğü sadece ikindi gölgesinde;

Alternatif yokluk, yoklukta çalım ve gurur,

Derenin dibindeyken, dağların zirvesinde...

Âlemi hor görme, bencillik, kibir ve caka,

Küçüklüğe emâre ne varsa hepsi onda.

Ne halka yararlı bir işi var ne de Hakk’a;

O pesbayağı ruh, görünme sevdâsında.

Çehresine bakarsan kömür elenmiş gibi,

Ma’nâsız bakışlarında Mecnûn’ca gülüşler;

Bir kaşık çalsan irfânına görünür dibi,

Sırf bir aldatmaca o aydınca görünüşler.