ALTIN TENLER

Taptâze altın tenlere benzer bu yiğitler;

İniyor çevrelerine ışıktan demetler...

Sonsuzdan gelen ilhâmla doldukça dolmuşlar,

Hızır’la arkadaş olup sırlara dalmışlar...

Bir büyülü kevserle meğer hepsi de mest imiş,

Gözlerinden belli her biri bir sırra ermiş.

Tûfânlara denk heyecânları var hiç dinmez;

Polat gibi yürek taşırlar korkmaz ve sinmez...

Bilir cihân bunları, belli beldesi köyü,

Çehrelerinde fethedici gizli bir büyü..!

Ve şimdi dehâya denk bu parlak ferâsetler,

Horozu çoktan ötmüş bir kutlu şafak bekler...