|
1925 yılında
İzmir’in Menemen ilçesinde doğdu. İstanbul Üniversitesi Hukuk
Fakültesi’ndeki yüksek öğrenimini yarıda bıraktı, gazete ve dergilerde
çalıştı. Askerliğinden önce ve sonra olmak üzere, üç kez gittiği Paris’te
altı yıl kaldı. Demokrat İzmir Gazetesi Genel Yayın Müdürlüğü ve
Başyazarlığından Ankara’da Bilgi Yayınevi Danışmanlığına geldi (1973-1980).
Çeşitli gazetelerde köşe yazarlığını sürdürdü (1968- ) (Yeni Ortam, Dünya,
Milliyet, Söz, Güneş, Meydan) 1950’li yıllarda Vatan Gazetesi’nde sinema
eleştirileri yazdı, senaryo yazarlığına başladı. Senaryolarında Ali
Kaptanoğlu adını kullandı. Belli başlı filmleri: Yalnızlar Rıhtımı (Lütfi
Akad), Ateşten Damlalar (Memduh Ün), Rıfat Diye Biri (Ertem Gönenç), Şoför
Nebahat (Metin Erksan), Devlerin Öfkesi (Nevzat Pesen), Ver Elini İstanbul
(Aydın Arakon). Atilla İlhan Ekim 2005'te son yolculuğuna uğurlandı.
İlk şiiri Balıkçı Türküsü, Yeni Edebiyat gazetesinde çıkmıştı (1941).
İlk düzyazısı ise (Kültürümüz Üzerine Düşünceler) Balıkesir’de yayınlanan
Türk Dili Gazetesi’nde yayınlandı (1944).
Duvar kitabına aldığı Cabbaroğlu Mehemmed şiirinin 1946 CHP Şiir
Yarışması’nda ikincilik almasıyla tanındı. Şairliğinin ilk on yılını, destan
boyutlarıyla ve duygusal, gergin bir hava içinde, İkinci Dünya Savaşı’nın
Avrupa’yı saran bezginlik çöküntülerini yansıtmaya adamıştı. Zamanla (1955-
) toplumcu kollayışı bırakmamakla birlikte tek insanın duygu dünyasından
kesitler verdi; artistik abartmalarla ve yerli dünya görüşüne de yaslanarak,
bireysel temaları işledi. Aynı gerginlik ve gerilim kendine özgü bir söz
dizim ve hazinesiyle at başı, çarpıcı benzetmelerle zenginleşmiş
romanlarında da görülür. Eleştiride uzun zaman toplumcu gerçekçilik
ilkelerine bağlı kalmıştı. |
